අනුභුක්තසංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂයවි. වැළඳූ; අනුභව කළ.සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 116 ← අනුභාසිත අනුභුත →