අභිලක්ෂිතසංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය1. වි. විශේෂ කොට සලකුණු කළ; වෙන් කොට දැක් වූ.2. වි. මනා සේ සලකන ලද; අභිප්රේත.සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 147 ← අභිලක්ෂණය අභිලග්න →