අභිව්යාපකසංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂයවි. හාත්පස පැතිර පවතින; විසිර ඇති; අවට විහිදෙන.සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 148 ← අභිව්යත්ති අභිව්යාප්තිය →