සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 148
අභිලාෂය
නා. තද ආශාව; කැමැත්ත; අනුරාගය.
අභිලේඛනය
(පාරිභා.) නා. පෞරාණික ලේඛනය (=epigraphy); රන්, රිදී, තඹ ආදි ලෝහ පත්වල හෝ ගඩොල්, ගල්තලාවල හෝ පුස්කොළ ආදි පත්‍රවල හෝ ලියන ලද පෞරාණික ලේඛනය.
අභිවදන්
නා.ප්‍ර. ආශීර්වාද වචන; ගෞරවාන්විත වචන; ප්‍රියජනක වදන්.
අභිවන්දනය
නා. ගෞරව සම්ප්‍රයුක්ත නමස්කාරය; වැඳීම.
අභිවය
නා.ප්‍ර. තරුණ වයස; යෞවනය.
අභිවර්ධන
වි. වැඩි දියුණු වන; අභිවෘද්ධියට පත් වන.
අභිවර්ෂණය
1. නා. වැහි වැටීම; වර්ෂණය.
2. නා. මනා සේ මල්, ආදිය ඉසීම.
අභිවහනය
(පාරිභා.) නා. වාතයේ තිරස් චලනයෙන් සිදුවන තාපයේ සංක්‍රමණය (=advection).
අභිව්‍යක්ත
වි. අතිශයින් ප්‍රකට; ඉතා පැහැදිලි; ප්‍රත්‍යක්ෂ.
අභිව්‍යඤ්ජක
වි. මැනවින් ප්‍රකාශ කරන; දක්වන.
අභිව්‍යාපක
වි. හාත්පස පැතිර පවතින; විසිර ඇති; අවට විහිදෙන.
අභිව්‍යාප්තිය
නා. බෙහෙවින් පැතිර පැවැත්ම.
අභිවාහි
(පාරිභා.) වි. ගෙන එන; වෙතට ගෙනෙන; අභිවහනය කරන; අන්තර්වාහී; සංවේදක; තිරස්ගතික (=advective, advehent, afferent, incurrent, inhalant).
අභිවික්‍රමය
නා. අතිපරාක්‍රමය; මහත් වීර්යය.
අභිවිඤ්ඤාණය
නා. ශ්‍රේෂ්ඨ වූ ඥානය.
අභිවිධිය
නා. (ව්‍යාක.) ව්‍යාප්ත කොට ප්‍රවෘත්ත කිරීම; පිරිසිඳි හෙවත් සීමා කරනු ලැබූ වස්තුවක් සමග ම ගනු ලබන සීමාව; යමක් යම් ශ්‍රේණියකට නිශ්චිත ව ඇතුළු කොට ගනු ලබන සීමාව.
අභිවිරක්ත
වි. බෙහෙවින් නොඇලුණු; අතිශයින් රාග රහිත; බොහෝ කලකිරුණු.
අභිවෘද්ධ
වි. බොහෝ දියුණු; දියුණුවට පත්; වැඩුණු.
අභිවෘද්ධිදායක
වි. දියුණුවට හේතු වන.
අභිවෘද්ධිය
නා. අතිශය දියුණුව; වැඩීම; වැඩි දියුණුව; සමෘද්ධිය.
අභිශඞ්කාව
නා. බලවත් සැකය; දැඩි අවිශ්වාසය.
අභිශෝෂණය
1. (පාරිභා.) නා. පෝෂ්‍යභාවය ඇද ගැනීම හෙවත් උරා ගැනීම (=absorption).
2. නා. වියළී යෑම; වර්ෂණ ජලය මිනිස් ක්‍රියාකාරීත්වය නිසා රූරා බැසීම (=exsiccation).
අභිෂඞ්ගය
1. නා. ඇල්ම; ආශාව; අභිලාෂය.
2. නා. ආක්‍රෝශය; මිථ්‍යාපවාදය; පිරිහීම;ව්‍යසනය; ශාපය.
3. නා. කාම, ශෝක, භය, ක්‍රෝධාදියෙන් පෙළීම; යක්ෂාදි අමනුෂ්‍යාවේශයෙන් ඇති වන ජ්වරය.
අභිෂික්ත
වි. ඉසින ලද; අභිෂේක කරන ලද.