ඉණවලුසංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂයනා.ප්ර. වස්ත්රයේ කෙළවර; වාටිය.සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 262 ← ඉණමොක්ඛ ඉණසදිස →