ඉරි මදයසංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය(කථා.) නා. ගසක කඳේ හරි මැද පිහිටි මෘදු කොටස හෙවත් බඩය; මජ්ජාව.සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 273 ← ඉරි මතු කළ රෙද්ද ඉරි යොදනවා →