සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 273

ඉරට්ටි

1. නා. කිසිවකුට ගෞරව දැක්වීම සඳහා හෝ තෑගි උදෙසා කරනු ලබන සුරල් සහිත නැටුම.
2. නා. කානු දෙකේ තුවක්කුව.

නා. සිදුවිය යුත්ත; දෛව නියමය.

නා.ප්‍ර. බඹර කැපීමේ දී අවසානයට කියන කවි.

1. නා. දෙක; යුවල.
2. (කථා.) නා. පංචි කෙළියේදී කවඩි දෙකක් උඩු අතට වැටුණවිට ඊට දෙක වෙනුවට භාවිත කරන වචනය.

නා. ඉතිරි නැති ව බෙදිය හැකි දෙක, හතර, හය ආදි සංඛ්‍යාව; ඔත්තයට විරුද්ධ වචනය.

(පාරිභා.) නා. දෙ ඇන්දෙහි ම ඉදිරි දෙපස හතරක් වශයෙන් පිහිටි දිගටි සිහින් උල් දත්; රදනක දන්ත.

නා. ඉලඇටය.

1. ක්‍රි. යනවා; ගමන් කරනවා.
2. ක්‍රි. දෙපසට ඇද තීරුවලට වෙන් කරනවා; රෙදි කඩදාසිය ආදිය ඇද කඩනවා; පිහියෙන් හෝ කියතෙන් හෝ දිග අතට පලනවා.

නා. ඉර බැස ගිය නොබෝ වේලාවකින් අපරදිග අහසේ පෙනෙන දීප්තිමත් තාරකාව.

නා. සතර කෝරළයට අයත් සූර්යයාගේත් චන්ද්‍රයාගේත් ලාඤ්ඡනවලින් යුත් ධ්වජය.

නා. සාමාන්‍යයෙන් පැරණි සිද්ධස්ථානවල දොරටු පාමුල දක්නට ලැබෙන කොටන ලද සත්ත්ව රූප, ලියවැල් ආදියෙන් අලංකෘත අඩ කවාකාර ගල්පුවරුව; සඳකඩපහණ.

නා. ඍද්ධි බලයෙන් කරනු ලබන ආශ්චර්යවත් ක්‍රියා.

නා. භාවනානුයෝගී ව ආශ්චර්යවත් දේ කළ හැකි චෛතසික බලය; භාවනා
බලයෙන් ඉපදවිය හැකි ආධ්‍යාත්මික ශක්තිය.

නා.ප්‍ර. මුනිවරයා; ඍෂිවරයා.

(පාරිභා.) නා. මැටි භාණ්ඩවල කැටයම් කටුවලින් රේඛා සහ රේඛා චිත්‍ර කපා වර්ණවත් මැටි දියරෙන් පිරවීම (=grooving).

නා. මතුරා පොළොව මත ඇඳි ඉරක් යමකු ලවා පැන්නවීමෙන් ඔහුට උපද්‍රව පමුණුවන කොඩිවින විශේෂය.

නා. කෙළින් ඉරි ගැහීමට ගන්නා වඩු මෙවලම.

(කථා.) නා. ගසක කඳේ හරි මැද පිහිටි මෘදු කොටස හෙවත් බඩය; මජ්ජාව.

1. නා. පළලින් අඩු දිගින් වැඩි කුඹුරු යාය.
2. නා. කුඹුරක් හෑම සඳහා ලියැදි බෙදා වෙන් කිරීමේ දී ඉතිරිවන කොටස.

(පාරිභා.) නා.ප්‍ර. සුදුපාට ඉතා බර ලෝහ වර්ගයක නාමය; ප්ලැටිනම් වර්ගයට අයත්වන ලෝහයක් (=iridium).

නා.ප්‍ර. හිරු මඬලට අධිගෘහිත දෙවියා; සූර්ය දිව්‍ය රාජයා.

නා. ඉර පායාගෙන එන වේලාව; අරුණෝදය.

නා. යාම් ඊම්, ඉඳීම් හිටීම්, සැතපීම් යන ශරීරය පවත්වන සතරප්‍රකාර හැසිරීම.