උද්ධච්චයසංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය1. නා. සිතෙහි විසුරුණු බව හෙවත් නොසන්සුන් බව.2. නා. උඩඟු බව; අහංකාරකම.සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 313 ← උද්ධච්චමෙඝථනිත උද්ධච්චසම්පයුත්ත →