නාබරණසංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂයනා.ප්ර. නාගයකු ආභරණය වශයෙන් ඇති තැනැත්තා; මෙහෙසුරු; ශිව දෙවි.සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 900 ← නාඵුසන්ත නාබ්භඤ්ඤාසි →