නිර්භින්නසංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය1. වි. මුළුමනින් බිඳී ගිය; කැඩී විසුරුණු හෝ පිරුණු; පොඩි පට්ටම් වුණු.2. වි. ඒකාකාර.සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 934 ← නිර්භ්රූණපෝෂී නිර්භීත →