නිර්ව්රතසංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂයවි. ධර්මයෙන් ලද; අනුන්ට පීඩාවක් නො කොට ලැබූ.සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 936 ← නිර්ව්යාධිගමය නිර්වාණ →