නිශිතසංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂයවි. මුවහත් කළ; තියුණු; තීක්ෂ්ණ.සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 950 ← නිශික්ත නිශිතාග්රය →