නිසූසංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂයවි. ඇසුරු කළ; ආශ්රයෙහි වාසය කරන; නිශ්රිත.සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 957 ← නිසුම්භති නිසූදන →