මණිමුක්තසංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂයවි. මලෙහි තැරියෙන් හෙවත් මණියෙන් මිදුණු ; පිපුණු.සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 1193 ← මණිමිස්ස මණිමුත්තා →