අවකීර්ණසංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය1. වි. විසුරුණු; ගැවසුණු.2. වි. විනාශ කළ; නැසූ.සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 173 ← අවකිරිය අවකුජ්ජ →