නිරූඪසංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂයවි. යෙදුණ; ව්යවහෘත; භාවිත.සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 942 ← නිරූඩ නිරූඪි →