විළිකුන්සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂයවි. ඉදුණු ; පැසුණු ; බෙහෙවින් මුහුකුරා ගිය.සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 1568 ← විළිකඩ විළිබර →