සුමඞ්ගල පාලි ශබ්දකෝෂය – 299

උභයපදත්ථප්පධාන

පු. පූර්‍ව සහ උත්තර පදාර්ථයන් ප්‍රධාන කොට ඇති සමාසය, ද්වන්ද සමාසය. (පි. 202)

න. භික්ෂු-භික්ෂුණී ප්‍රාතිමොක්ෂය, “භික්ඛු-භික්ඛුණී පාතිමොක්ඛානි උබය පාතිමොක්ඛානි නාම හොන්ති.” (පි. 202)

න. ගල් හා පස් මිශ්‍ර වූ පර්‍වතය. (පි. 202)

පු. සත්ත කෙශවත්වය හා මශ්‍රැමත්වය යන දෙකින් තොරවීම, උභය මුක්තකයා “ථන කෙසවතී නාරීමස්සුමා පුරිසො සියා උභින්තමත්තරං එතං ඉතරො භය මුත්තකො.” (පි. 202)

න. පාරාජික හා පාචිත්තිය යන පොත් දෙක. (පි. 202)

අ. උභශබ්දයාගේ නං = ඉන්නං දෙදෙනකුට. දෙදෙනකුන්ගේ. (පි. 202)

අ. දෙක, දෙදෙන, දෙකොටස. (පි. 202)

න. උභයාර්ථය, මෙලෝ පරලෝ යහපත. (පි. 202)

න. කිසිලි දෙක, දෙකිසිල්ල. (පි. 202)

√ භු. නින්දායං, නින්දාවෙහි, උමති, නිද්නා කරයි. (පි. 203)

√ භු. පූරණෙ, පිරවීමෙහි, උම්භති, පුරවයි. (පි. 202)

ක්‍රි. (උම්භ √ භු. පූරණෙ, පිරවීමෙහි +ති) පුරවයි. (පි. 202)

පු. නොමග. උමගය, ප්‍රඥාව, නුවණ, “උපකාජීවකො උම්මග්ගං ගහෙත්වා පක්කාමි.” (පි. 202)

ක්‍රි. (උ+මජ්ජ √ භු. සංමජ්ජනෙ, මැඩීමෙහි +ති) ඇඟ උලයි, ඇඟ මිරිකයි. (පි. 202)

න. (උ+මජ්ජ+යු=අන) උන්මාර්ජනය, ඇඟ ඉලීම. (පි. 202)

න. ඇඟ උලන ලද; උන්මාර්ජනය කළ. (පි. 202)

න. උඩපැත්තේ සිදුර, “උද්ධමුඛ ඡිද්දන්ති=උම්මට්ඨං.”
පු. යට සිට උඩු අතට ගසන පහර. (පි. 202)

පු. අත්තන ගස.
ති. උමතුවා, පිස්සා, සිහිමුළාවූ අය, “යක්ඛුම්මත්ත පිත්තුම්මත්ත වසෙන දුවිධං උම්මත්තං.” (පි. 202)

පු. උමතුවා, පිස්සා, උම්මත්තිකා, පිස්සී. (පි. 202)

න. උමතු භික්ෂුවට කරන විනයකර්මය, අසම්මුඛාකරණීය අටෙන් එකක්, මොහු සඟ මැද සිටියත් නොසිටියත් විනයකර්මවලට බාධාවක් නැත. (පි. 203)

ති. උමතු ස්වභාවය, පිස්සුගතිය. (පි. 203)

න. වත්සුණු, මුහුණෙහි ගාන සුවඳ ද්‍රව්‍යය. (පි. 203)

ක්‍රි. (උ+මද්ද √ භු. මද්දනෙ, මර්‍දනයෙහි, +ණාපෙ+එය්‍ය) ඇඟ උලවන්නේය. (පි. 203)

ති. තැවරිය යුතු. (පි. 203)