සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 1609

ශබ්ද ප්‍රකෘතිය

නා. නාම පදයක මුල් ස්වභාවය ; නාම ප්‍රකෘතිය.

නා. ශබ්දයක් පිළිබඳව ව්‍යවහාරය අනුව ඇති වී තිබෙන සම්මතය ; අකුරක හඬ පිළිබඳ නියමය.

නා. වචන යෙදෙන ආකාරය ; වචන භාවිතය ; වචන යෙදීමේ රටාව.

නා. බුදුරදුන්ට හේවිසි, හොරණෑ, වීණා ආදි වාද්‍ය භාණ්ඩ වාදන ශබ්දයෙන් කරන පූජාව.

(පාරිභා.) නා. තැටිගත කරන ලද ගීත ශබ්ද ආදිය නැවත වාදනය කිරීම සඳහා උපයෝගී කරගන්නා සංගීත භාණ්ඩ විශේෂය ; ධ්වනි මඤ්ජුසාව.

නා. වචන බහුල බව ; වචන අධික බව.

1. නා. වචනවල එකිනෙකට ඇති වෙනස ; වචනයන්ගේ විවිධත්වය.
2. වචන උච්චාරණය සම්බන්ධව ඇති විවිධත්වය ; වචන උච්චාරණ භේදය.

නා. බොටුව ; ගෙල ; ග්‍රීවය.

1. නා. වචනයෙහි මිහිරි බව ; හඬෙහි මධුරභාවය.
2. ගද්‍ය පද්‍ය රචනාවල අක්ෂර යෙදීමේ ක්‍රම මගින් උපදින ශබ්ද රසය.

1. නා. (භාෂාවෙහි) ශබ්දවල ලක්ෂණය.
2. වියරණය.

නා. ස්වර වැඩීම ; කටහඬ වැඩීම ; කථාවෙහි ස්වරය පිරිසිදු වීම.

නා. වචනයක නිරුක්තිය ; වචනයක ප්‍රභවය.

නා. ශබ්දාරම්මණයට සිත නංවන චිත්ත ස්වභාවය.

1. නා. වචන පිළිබඳ විද්‍යාව ; ව්‍යාකරණ ශාස්ත්‍රය.
2. (පාරිභා.) ශබ්ද නිෂ්පාදනය, සම්ප්‍රේෂණය හා ශබ්දයේ ක්‍රියාකාරිත්වය පිළිබඳ විද්‍යාව ; ධ්වනි විද්‍යාව.

නා. භාෂාවක වර්ණමාලාව වර්ග කර දැක්වීම.

නා. ප්‍රතිධ්වනිය ඇති කරන උපකරණයක් ; අනුනාදකය.

නා. වචනයේ බලවත්කම ; වාග් ශක්තිය.

නා. ව්‍යාකරණය දත් විශේෂඥයා ; ශබ්ද ශාස්ත්‍රය දන්නා පුද්ගලයා.

නා. භාෂාවේ නිවැරදි ව්‍යවහාරය උගන්වන ශාස්ත්‍රය ; වියරණය ; ව්‍යාකරණය ; ශබ්ද විද්‍යාව.

නා.ප්‍ර. ශබ්දයක් හැඳින්වීමට භාෂාවෙහි යොදන අක්ෂර.

1. නා. වචන එකතුව ; අකාරාදිය.
2. නම් වැල ; නාමාවලිය.

නා. ශබ්ද ගැටීම.

වි. ශබ්ද කරන ; හඬ නංවන.

නා.ප්‍ර. ශබ්දකෝෂයක් සම්පාදනය කරන්නා ; ශබ්දකෝෂකරණයෙහි නියැලී සිටින තැනැත්තා.