සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 1775

ස්වර වර්ණ

නා.ප්‍ර. ස්වර අකුරු.

නා. අකුරු පිළිබඳ වූ ශාස්ත්‍රය ; ශබ්ද ශාස්ත්‍රය.

(පාරිභා.) නා. ශබ්ද පරීක්ෂා කිරීමේ උපකරණයක්.

නා. (සංගී.) අභිමත රාග හා තාල නිපැයුම සඳහා සංයෝග කරන ලද කාණ්ඩය ; ස්වරකැටිය.

නා. (සංගී.) ගීතයක ප්‍රභවයට මූල කාරණය වන ස්වර සමූහය ; ගීතයක ස්වර සමූහය.

නා. (ව්‍යාක.) සන්ධි වන පද දෙකක, මුල් පදයේ අග ව්‍යඤ්ජනාක්ෂරයට අග පදයේ මුල ස්වරය එක් වී සෑදෙන සන්ධිය.

නා. (සංගී.) තූර්ය භාණ්ඩයක ස්වර සකස් කර ගැනීම ; නියමිත ස්වරයේ හඬ නිපදවන සේ වාද්‍ය භාණ්ඩයේ තත් සකස් කිරීම.

(පාරිභා.) නා. සංගීත ස්වරවල එකමුතු බව ; ස්වරවල අන්‍යෝන්‍ය අනුකූල බව.

නා. හඬෙහි ඇති විශිෂ්ටත්වය ; ස්වර විශිෂ්ටත්වය.

නා.ප්‍ර. සංගීතයේ සප්ත ස්වරයට මුල් වූ ස්වරය ; ‘ස’ ස්වරය.

නා. වීණා ආදී වූ නි තූර්ය භාණ්ඩයක අවශ්‍ය හඬ පිහිටුවා ගැනීමට උපකාර වන උපකරණයක්.

නා. ගලනාලයේ බෙල්ල හා සම්බන්ධ කොටස ; උගුර.

නා.ප්‍ර. ස්වරවල පැහැදිලිබව ; කටහඬෙහි පැහැදිලිකම.

නා. ස්වරය හිර වීම ; කටහඬ පිට නො වී හිර වීම.

නා.ප්‍ර. කොළ පොතු ගෙඩි ආදියේ යුෂ ; ඉස්ම.

නා.ප්‍ර. ස්වරයේ හඬ ; කට හඬෙහි ධ්වනිය.

1. නා.ප්‍ර. ස්වරයෙන් වෙන්වීම ; කටහඬ නැති වීම.
2. ස්වරාක්ෂරය හානිවීම ; ස්වරාක්ෂරය නැතිවීම.

වි. දිව්‍ය, දේව, සුර.

නා. දිව්‍ය භාවය ; දෙවි බව.

වි. ස්වර්ගයෙහි උපන් ; දෙව්ලොව ඇසුරු කළ.

නා. දෙව්ලොව ; දිව්‍ය ලෝකය.

නා. දෙව්ලොවට යෑම ; මරණය ; ස්වර්ගස්ථ වීම.

වි. දිව්‍ය ලෝකයෙහි වාසය කරන ; දෙව්ලොව වෙසෙන.

වි. දෙව්ලොව උපන් ; අභාවප්‍රාප්ත.