සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 339

උල්කය

නා. ගිනිහුල.

1. නා. අජටාකාශයේ අධික වේගයෙන් ඔබ මොබ විහිදෙමින් සමහරවිට පෘථිවියේ වායු ගෝලයටද ඇතුළු වන සාපේක්ෂිත වශයෙන් කුඩා ආකාශ වස්තුව.
2. නා. ගිනි හුළ; විලක්කුව.

[උල්ක + අශ්මය]
(පාරිභා.) නා. අන්තරීක්ෂයේ සිට පැමිණ පොළොවට වැටෙන ඛනිජමය ද්‍රව්‍යයක් (=meteorite).

නා. පහත් බිම්වල නිතර තෙත ගතිය ඇති කරවන පොළොවෙන් ජලය මතු වන තැන.

1. නා. පොළොවෙන් ජලය මතුවන තැන; ජලය උනන තැන.
2. නා. පටන්ගැන්ම; මූලාරම්භය.

නා. කඳ ඇතුළත තීන්ත පුරවා ඇති පෑන.

ක්‍රි. වැරදි වැඩක් කිරීමට අනුබල දෙනවා; රුකුල් දෙනවා.

නා. (මහනුවර රාජ්‍ය සමයෙහි රජුන්) උණුදිය නෑම සඳහා උපයෝගී කරගත් ගෘහය.

නා. මනුෂ්‍ය ශරීරයේ පසුපස කලවවලට ඉහළින් පිහිටි මස් පිඬු දෙක; තට්ටම්.

(පාරිභා.) නා. වඩු කර්මාන්තයේ දී ලියවන පට්ටලයේ භාවිත කරන බොරදන් හැඩ ගැසීම සඳහා උපකරණයකි.

1. නා. ඉක්මවා යෑම; අතික්‍රමණය.
2. නා. කඩකිරීම.

වි. ඉහළට නැගුණු; ඉක්මවා ගිය.

වි. බබළන; දිලිසෙන.

නා. ගල් ආදියෙහි රේඛා කෙටීම; කැටයම් කිරීම.

1. නා. ප්‍රකට කොට දැක්වීම.
2. නා. වමනය කිරීම.
3. නා. සීරීයෑම; අපමර්ෂණය.

(කථා.) නා. රන්කරුවන් භාවිත කරන උපකරණයක්.

1. නා.ප්‍ර. මහරැළ.
2. නා.ප්‍ර. කැලඹීම; නොසන්සුන්බව.

(කථා.) නා. උල්පත් ජලය; උල්පතින් උනන ජලය.

(කථා.) නා. සොර සතුරන්ට උපද්‍රව කරනු පිණිස උල්කටු ආදිය සිටවූ වළ.

1. වි. ඉහළට නැඟුණු; උඩට නැඟුණු; පැන නැංගා වූ; එස වූ.
2. වි. ඉක්මවූ; උල්ලඞ්ඝිත.

ක්‍රි. (මුහුදු රළ ආදිය) උඩට නඟිනවා; ඉහළට නඟිනවා.

(පාරිභා.) නා. පෘථිවි පෘෂ්ඨයේ නැමි නිර්මාණයෙහි සහ දැදුරුවීම්වල ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් සෑදෙන භූ රූපයක්; ආපසු දැදුර.

ක්‍රි. මතු කරනවා; උඩට නෙරා සිටින සේ සලස්වනවා; කටුවෙන් මදය ගලවනවා; උගුල්ලනවා.

1. නා. කැලඹීම; නොසන්සුන්වීම.
2. නා. (එක්රැස් වී ප්‍රීතිය හෝ දුක හෝ ප්‍රකාශ කිරීමේ) අවස්ථාව; උත්සවය; සැණකෙළිය.