අක්ෂර වින්‍යාස ශබ්දකෝෂය – 294

ව්‍යූහය

නා. ආකෘතිය; සැකිල්ල/ යුදසේනාව/ පද්ධතිය; පිළිවෙල; ක්‍රමය (සං. ව්‍යූහ)

නා. වණය; තුවාලය (සං. ව්‍රණ)

නා. ඉන්ද්‍රිය සංවරාදිය සඳහා වූ පිළිවෙත් සමාදන් වීම; පිළිවෙත් පිරීම

නා. ඉන්ද්‍රිය සංයමාදියට හේතු වන පැවැත්ම (සං. ව්‍රත)

නා. ලජ්ජාව; එළිය (සං. ව්‍රීඩා)

නා. වචන සමූහය; වදන් පෙළ (සං. වාග්මාලා)

නා.ප්‍ර. වචනය; වදන (සං. වාක්, වාග්)

නා. කථිකත්වය; වචන භාවිතයේ සමර්ථතාව

නා. දක්ෂ ලෙස වචන යෙදීමේ රටාව/ වාක්‍ය සම්බන්ධය

නා. වචන සංග්‍රහය (සං. වාක්කොෂ)

නා. එක අවසාන ක්‍රියාවක් යටතේ ඇති පද සමූහය (පා. සං. වාක්‍ය)

නා. ප්‍රධාන වාක්‍යයක ගැබ් වන අන්තර් වාක්‍යය

නා. කථාවේ දක්ෂකම

නා.ප්‍ර. වචනයෙන් කරන දඬුවම; තරවටුව (සං. වාග්දණ්ඩ)

නා. වාග්විද්‍යාව පිළිබඳ හසල දැනුමක් ඇති තැනැත්තා

නා. වචන සම්බන්ධ ශාස්ත්‍රය

නා. වාක්‍ය රචනය; වාක්‍ය වින්‍යාසය

නා. වචනයන්ගේ සංයෝගයෙන් බිහි වන වාක්‍යය

වි. කථාවේ දක්ෂ (සං. වාගීශ)

වි. කථාවේ අතිශයින් දක්ෂ (සං. වාගීශ්වර)

නා.ප්‍ර. වචනයෙහි අධිපති දෙවි; බ්‍රහස්පති (සං. වාචස්පති)

නා. වචනයෙන් කියැවෙන අර්ථය; වචනයකට ස්වභාවයෙන් ම හිමි වී ඇති අර්ථය

වි. දොඩමලු; මුඛරි (සං. වාචාල)