සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 347

ඌර්ණනාභ

නා.ප්‍ර. (නාභියෙහි ඌර්ණ නම් විශේෂ ලෝම ඇත්තා) මකුළුවා.

නා. ලෝමවලින් කරන ලද වස්ත්‍රය; කම්බිලිය.

නා. ලෝම ඇති සතා; එළුවා නොහොත් බැටළුවා.

1. වි. ඍජු; උඩුකුරු.
2. වි. උඩින් පිහිටි.

(පාරිභා.) නා. හෘදයවස්තුවේ ඉහළ කොටසෙහි ඇති ගර්භයක්; හෘත්කර්ණිකාව (=auricle of heart).

නා. උගුරෙහි ස්වරතන්තු පිහිටි කුහරය; ස්වරාලය.

(පාරිභා.) නා. ත්‍රිකෝණයක ශීර්ෂයෙහි ඇති කෝණය; සිරස් කෝණය (=vertical angle).

නා. මලක මණිය, මුකූටය හා රේණු අධරඩිම්බකෝෂය උඩ පිහිටීම; අපිඡායාංග යෝගය (=epigynous insertion).

නා.ප්‍ර. උඩුතල්ලේ අස්ථි (දෙක).

(පාරිභා.) වි. (ගණිත.) සමාන්තරාශ්‍රයක උඩු පැත්තේ භූජය නොහොත් පාදය (=upper base).

(පාරිභා.) නා. ඝන ද්‍රව්‍යයක් ද්‍රව බවට නො පැමිණ වාෂ්ප බවට පත් වීම (=sublimation).

නා. හදිසි ප්‍රවෘත්ති ආවරණය කිරීම සඳහා යොදා ගන්නා අතින් ඔසවා ගෙන යා හැකි සන්නිවේදන උපකරණයක්.

නා. උඩු අතට තෙරපීමේ බලය.

නා. අතේ වැළමිටෙන් උඩ කොටස.

නා. ආහාර උදරයට පිවිසෙන මාර්ගය; උදරයට උඩින් වූ ආහාර මාර්ගය.

(පාරිභා.) නා. ගලනාලය ආමාශයට එක් වන ස්ථානය.

1. නා. මැණික් කටුවෙන් පටන්ගෙන මැදැඟිල්ල දෙසට වැටී තිබෙන රේඛාව; ධන රේඛාව.
2. (පාරිභා.) නා. හරි කෙළින් ඇති රේඛාව; සිරස් රේඛාව.

නා. දිව්‍යලෝකය.

නා. දීර්ඝ ලෙස උඩට හුස්ම ගැනීම; හති ලෑම.

(පාරිභා.) නා. හෘදය වස්තුවේ ඉහළ කොටසේ ඇති කෝෂ දෙකෙන් එකක්; හෘත්කර්ණිකාව (=auricle).

වි. උඩට හෙවත් ඉහළට යන.

නා.ප්‍ර. ශරීරයේ උඩ කොටස.

(පාරිභා.) නා. ප්‍රතිබිම්බයක් උඩුකුරු කිරීමට යොදනු ලබන ප්‍රිස්මය (=erecting prism).

1. වි. උඩින් හෝ මත්තෙහි පිහිටි.
2. වි. වඩා උසස්.