බුද්ධදත්ත පාලි අකාරාදිය – 136
උච්ඡාදෙත්වා
පූ.ක්‍රි. ඇඟ උළා.
උච්ඡාදෙති
(උ+ඡද+ණෙ) ඇඟ උළයි.
උච්ඡිජ්ජති
(උ+ඡිද+ය) විනාශ වේ; සිඳ දමනු ලැබේ.
උච්ඡිට්ඨ
3. ඉඳුල් කළ.
උච්ඡින්දති
(උ+ඡිද+ය) විනාශ කරයි; සිඳ දමයි.
උච්ඡින්දිත්වා
පූ.ක්‍රි. සිඳ දමා.
උච්ඡින්දිය
පූ.ක්‍රි. සිඳ දමා.
උච්ඡින්න
3. ඉදිරූ; සිඳ දැමූ.
උච්ඡු
පු. උක් ගස.
උච්ඡුරස
පු. උක් පැණි.
උච්ඡෙද
පු. නැවත නො ඉපදීම; සිඳීම.
උච්ඡෙදදිට්ඨි
ඉ. සත්වයා මේ භවයෙන් අවසන් වේ යැයි ඇදහීම.
උච්ඡෙදන
න. විනාශ කිරීම; සිඳදැමීම.
උච්ඡෙදවාද
පු. සත්වයා මේ භවයෙන් අවසන් වේ යැයි ඇදහීම.
උච්ඡෙදවාදී
3. සත්වයා මින් මත්තෙහි නො උපදින්නේ යයි කියන්නා.
උජ්ජංගල
න. කාන්තාරය; නිසරු බිම.
උජ්ජග්ඝිකා
ඉ. මහ සිනාව.
උජ්ජල
3. දැල්වෙන; බබළන.
උජ්ජලති
(උජ්+ජල+අ) දැල් වේ; බැබළේ.
උජ්ජලන
න. බැබළීම.
උජ්ජවති
(උ+ජු+අ) ජල පහ‍රේ උඩු අතට ගමන් කරයි.
උජ්ජවනිකා
ඉ. උඩුගං බලා යන (නැව).
උජ්ජවනී
ඉ. උඩුගං බලා යන (නැව).
උජ්ජොත
පු. එළිය; බැබළීම.