සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 1484

වාක්

නා.ප්‍ර. වචනය ; වදන.

නා. වචන හික්මවා ගැනීම ; කථා කිරීමේදී විද්‍යමාන වන භික්මුණු ස්වභාව.

නා. කථා කිරීම ; දෙඩීම ; පිළිසඳර කථාව.

1. නා. වචනයෙන් සිදු කෙරෙන කාර්යය.
2. කථා කිරීමෙන් ඇති විය හැකි පාපය.

(කථා.) නා. මැණික් ගලක එක් පැත්තකින් පමණක් බැලූ විට පෙනෙන වර්ණවත් බව හෙවත් හැඩය.

1. නා. වචන සමූහය ; වචන සංග්‍රහය.
2. යම් තැනැත්තකුට අවබෝධව පවතින වචන සංඛ්‍යාව.

නා. කථාවෙහි දක්ෂ බව ; කථිකත්වය.

නා. විස්තර වර්ණනාවක් මගින් අසන්නාගේ සිතේ මැවෙන සිතුවම ; වචන මාර්ගයෙන් සිතෙහි මැවෙන චිත්‍රය.

(පාරිභා.) නා. වචනවල අර්ථ විපර්යාස කිරීම ; රැවටිලි බස් කීම ; ව්‍යාජ ආකාරයෙන් වචන භාවිත කිරීම.

නා.ප්‍ර. කට හඬ ඇති කිරීමට උගුරු බිලයේ පවතින සියුම් අවයව ; ස්වර තන්තු.

නා.ප්‍ර. වචන පිටවන දොරටුව ; කට ; මුඛය.

නා.ප්‍ර. වචනයෙන් සිදුවන පාපක්‍රියා ; දුෂ්ට කථා ව්‍යවහාරය.

නා. වචන භාවිතයෙහි දක්ෂ බව ; කීමෙහි බිණීමෙහි සමත් බව.

නා.ප්‍ර. වචන පිළිබඳ ස්වාමිත්වය දරන්නා ; වචන පිළිබඳ පරිසමාප්ත ඥානයකින් යුක්ත තැනැත්තා.

නා. වචන යෙදීමේ පිළිවෙළ.

1. නා. දක්ෂ ලෙස වචන යෙදීම.
2. වචන යෙදීමේ රටාව.
3. කථාවෙහි යෙදීම.

නා. නිරර්ථක වචන පැවසීම ; හිස් බස් කථා කිරීම ; නන් දෙඩවිල්ල.

නා. (කථාවේදී) ගලා එන වචන සමූහය.

නා. වචන ඒකාබද්ධව, අතරක් නැතිව ගලා ඒම.

නා. වචනයෙන් පහර දීම.

නා. පමණ දැන වචන කථා කිරීම.

නා. වචන භාවිතය, යෙදීම, ගැළපීම.

නා. වචන යෙදීමේ ආකාරය ; විලාසය.

නා. වචන අවුල්වීම.