සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 1485

වාක්ශක්තිය

නා. කීමෙහි බිණීමෙහි දක්ෂ බව ; කථිකත්වය ; වාක් පටුත්වය.

නා. වචනවල මටසිලුටු බව ; එසේ යෙදීමෙන් ඇතිවන වාක්‍ය ගුණය.

නා. වචන පැහැදිලිව උච්චාරණය කිරීම ; නිරවුල්ව කථා කළ හැකිවීම.

නා. වචන වලින් දක්වන ආචාරශීලීභාවය.

නා. යහපත්, සත්‍ය වචන භාවිතය ; වාක් ද්වාරයෙන් සිදු කරන යහපත් ක්‍රියාව.

නා.ප්‍ර. අර්ථයක් සම්පූර්ණ ව පවසන ක්‍රමයත් වචන සමූහ ; එක් අවසාන ක්‍රියාවක් බෙහෙවින් සම්පුර්ණ අර්ථයක් සහිත ව පැවසෙන පද සමූහ වැකි.

නා. වාක්‍යයක් කර්තෘ, කර්ම ආදි වශයෙන් කොටස් කර දැක්වීම ; වාක්‍යවිභාගය.

1. නා. ජ්‍යෝතිශ්ශාස්ත්‍රයේ සඳහන් ගණිත ක්‍රමයක්.
2. වාක්‍ය සෑදීම ; වාක්‍ය තැනීම.

නා. වාක්‍ය තැනීමේ විධිය ; වාක්‍යකරණය හා සම්බන්ධ ශිල්පය.

නා. වාක්‍යයක කොටස ; වාක්‍යාංශය.

නා. එකිනෙකට ගැළපෙන සේ වාක්‍ය යෙදීම.

නා. යම් මාතෘකාවක් අනුව ඒ පිළිබඳ කරුණු අන්තර්ගත ව කරනු ලබන ප්‍රබන්ධය.

නා. උචිත පරිදි උපමා රූපක ආදි අලංකාර, උද්ධෘත පාඨ යනාදිය යොදා වාක්‍ය විසිතුරු කිරීම.

(කථා.) නා. පොල් කැඩීම සඳහා ගැනෙන වකුටු පිහිය.

නා.ප්‍ර. වායු කුහරය ; වායු කෝෂය.

(කථා.) ක්‍රි. වැටෙන්නට යන විට ආධාරයට යමක් අල්ලා ගන්නවා.

(කථා.) නා. වාකැත්තක් සහිත කෙක්ක.

නා. වචනයට අධිපති අංගනාව හෙවත් දෙව්දුව ; වාග් දේවි ; සරස්වතිය ; වාගාධිපතිනි.

නා. ඡන්දස් ශාස්ත්‍රයෙහි දැක්වෙන ගණ අටෙන් එකක් ; මුල ලඝු දෙකක් හා අගට ගුරක් ඇති ගණය ; වායුගණය.

1. නා. කථා කිරීමේදී වචන නොඒමෙන් ඇතිවන පමාව.
2. වචනයන්ගේ සවිස්තර බව ; වචනවල බහුල විස්තරය.

නා.ප්‍ර. වචනයෙන් කරන දඬුවම.

නා. සරසවිය ; වාගාංගනාව.

නා. භාෂාව හෙවත් වචන පිළිබඳ විභාග කරමින් නිගමන ඉදිරිපත් කරන විද්‍යාව.