සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 1486

වාග්වේදියා

1. නා. භාෂාව මැනවින් දත් තැනැත්තා.
2. වාග් විද්‍යා විශේෂඥයා.

1. නා. වචනවල තිබෙන ආටෝප බව ; කෙටි සරල වචන නොව, හඬින් වැඩි බර වචන භාවිතයෙන් ඇති වන ලක්ෂණය.
2. පුරසාරම ; පාරට්ටුව.

නා. වචන සංයෝගයෙන් බිහිවන වාක්‍යය.

නා.ප්‍ර. වචන ප්‍රකාශ කරන ඉන්ද්‍රිය ; මුඛය ; කට.

වි. කථාවෙහි අතිශයින් දක්ෂ ; වචන භාවිතයෙහි නිපුණ ; වදනිසුරු.

නා. චතුර කථිකයා ; භාෂා විශාරදයා.

1. නි. වැනි ; සමාන.
2. පාහේ.

වි. අර්ථයක් ප්‍රකාශ කරන ; ගෙන දෙන ; පවසන.

නා. අර්ථය පවසන වචනය.

නා. කථනය ; ප්‍රකාශනය.

නා.ප්‍ර. යමක් කටපාඩමින් පවත්වාගෙන ආ පිළිවෙළ ; කියවාගෙන ආ පිළිවෙළ; වාචනා මාර්ගය.

නා.ප්‍ර. වචනයට අධිපති දෙවියා ; බ්‍රහස්පති.
වි. වචනයට අධිපති වූ.

වි. වචනය හා සම්බන්ධ ; වචනයෙන් වූ.

(කථා.) නා.බහු. 1. විහිළු; කවටකම්.
2. ප්‍රයෝජනයකින් තොර කතාබහ.

(කථා.) ක්‍රි. 1. ලාබෙට ලැබෙනවා.
2. වලංගු වෙනවා ; ස්ථීර වෙනවා.

වි. කිය යුතු ; ගම්‍යමාන.

නා. යම්කිසි පදයකට ස්වභාවයෙන් ම හිමි අර්ථය ; වචනයක අභිධා ශක්තියෙන් ලැබෙන අරුත.

වි. බොහෝ සේ කථා කරන ; දොඩමලු.

නා. දොඩමලු තැනැත්තා.

නා. වචනය ; කථාව ; කීම.

වි. වචනයෙන් ප්‍රකාශ කරන ; වචනයට අයත්.

1. නා. වචන භාවිතයෙන් පෙන්වන දැය.
2. නාට්‍යයෙහි සංවාද ගායනා ආදියෙන් දක්වන අභිනය ; අර්ථ ප්‍රකාශය.

වි. වචනයෙන් ප්‍රකාශිත.