සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 1879

හංස පාතිය

(පාරිභා.) නා. ද්‍රව ආසවනය කිරීම සඳහා උපයෝගි කරන වීදුරු භාජන විශේෂයක්.

නා. එකිනෙකාට මුහුණ ලා සිටින හංසයන් දෙදෙනකු ගෙන පටලවාගත් විලාසය දක්වන සාම්ප්‍රදායික මෝස්තර නිර්මාණයක්.

නා.ප්‍ර. පුස්කොළ පොත් ලිවීමේ දී භාවිත කළ අලංකාර අක්ෂර ක්‍රමයක්.

නා.ප්‍ර. හංසයාගේ බඩ යට තිබෙන පුළුන් වැනි ඉතා සිනිඳු කුඩා පිහාටු.

නා.ප්‍ර. (ජ්‍යෝති.) ගුරු ග්‍රහයා උච්ච ස්වක්ෂේත්‍ර බලයෙන් යුක්ත ව සතර කේන්ද්‍රයේ තැනක පිහිටීමෙන් සෑදෙන ශුභ ඵලදායි යෝගයක්.

නා. ඌව මහ දිසාවේ (හංස රූපයකින් යුත්) ධජය.

නා. හංසජෝඩුව.

නා. දිග ගෙලක් සහිත, බෙහෙවින් ශ්වේත වර්ණ පෙඳ සහ පියාපත්වලින් යුක්ත, කුඩා නොවන ප්‍රමාණයේ අලංකාර ජලජ පක්ෂියා.

නා.ප්‍ර. හංසයාගේ ගැහැණු සතා ; හංසිය ; හංසධේනුව.

නා.ප්‍ර. හංස රාජයකුට සමාන ගමන් ඇති බව ; බුදුරජාණන් වහන්සේගේ අසූ අනුව්‍යංජන ලක්ෂණ වලින් එකක්.

වි. හංසයකුට සමාන ; හංසයකුට වැනි වූ හංසරූපී.

නා.ප්‍ර. අටළොස් වැදෑරුම් මූෂික වර්ගවලින් එකක්.

වි. ඉඩ නැති ; අනවකාශ.
1. නා. අවහිරය.
2. හක්ගෙඩිය ; සක.
3. චක්‍රය ; රෝදය.

වි. අනවකාශ වූ ; බොහෝ සෙයින් ඇවුරුණු.

(කථා.) නා. සකපෝරුව.

නා. සම්බාධ සහිත මාර්ගය ; අනතුරු සහිත දුෂ්කර මාවත.

නා. අනවකාශය ; සම්බාධය.

1. නා.ප්‍ර. ඇඳුම් පියවා ගැනීමට භාවිත කරන ඇඳුම්වල අල්ලා මසන ලෝහ, ප්ලාස්ටික් ආදියෙන් කළ කොකු විශේෂයක්.
2. හක්ගෙඩිය.

(කථා.) නා.ප්‍ර. හිරිහැරය ; කරදරය.

නා. හස්බෙල්ලාගේ කටුව ; සක.

නා. බෙල්ලන් විශේෂයක නාමය.

(කථා.) නා.ප්‍ර. පයින් එහාට මෙහාට ඇවිදීම ; ඔබ මොබ යෑම ; සක්මන.

ක්‍රි. යමෙකුගේ බසෙහි සත්‍යාසත්‍ය බව අනෙකකුගෙන් විමසා බලනවා.

නා. දතෙහි මුල සවිවීම සඳහා හකු ඇටයෙහි පිහිටි අස්ථිමය කුහරය.