සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 577
ග්‍රහස්ඵුට
(ජ්‍යෝති.) නා.ප්‍ර. යම් කාල මුහුර්තයක දී ග්‍රහයකුගේ නිශ්චිත පිහිටීම; තත්කාලයේ දී නිවැරදිව ම ග්‍රහයකු සිටින ස්ථානය.
ග්‍රහසුළං
නා.ප්‍ර. ධ්‍රැවාසන්න ප්‍රදේශවල සිට සෞම්‍යකලාපික ප්‍රදේශ දිසාවට හමනු ලබන වායුධාරා; මූලික සුළං.
ග්‍රහීතෘ
(දර්ශන) නා.ප්‍ර. ඉන්ද්‍රියයන් විසින් සිත වෙත පමුණුවන විෂය පදාර්ථයන් බුද්ධියේ මෙහෙයවීම අනුව ලබා ගන්නා තැනැත්තා; ආත්මය.
ග්‍රාම ඝාතකයා
නා. ගම් පහරන සොරා.
ග්‍රාම ජ්‍යෙෂ්ඨයා
නා. ගම්දෙටුවා; ගමේ නායකයා.
ග්‍රාම ද්වාරය
නා. ගමට ඇතුළු වන දොරටුව; ගම් දොර.
ග්‍රාම ධර්මය
නා. ස්ත්‍රි පුරුෂ සංසර්ගය; මෛථුන සේවනය.
ග්‍රාම භෝජකයා
නා. ගමේ ප්‍රධානයා; ගමේ පරිපාලක නිලධරයා.
ග්‍රාම වාසය
නා. ගම ඇසුරු කොට වාසය කිරීම.
ග්‍රාම සීමාව
නා. ගමේ මායිම; ගමේ ඉම.
ග්‍රාමක්ෂේත්‍රය
1. නා. ගමට අයත් කෙත්යාය.
2. නා. ගම් පෙදෙස.
ග්‍රාමජාත
වි. ගමේ උපන්.
ග්‍රාමණිකාව
නා. ගමෙහි වෙසෙන ස්ත්‍රිය; ගැමි ලිය.
ග්‍රාමණී
නා.ප්‍ර. ගම් ප්‍රධානයා; ග්‍රාම නායකයා; ගමේ පාලකයා.
ග්‍රාමදාරක
නා.ප්‍ර. ගම් වැසි දරුවා/ දැරිය.
ග්‍රාමය
1. නා. නගරයෙන් පිටත ජනයා වාසය කරන ප්‍රදේශය; ගම.
2. නා. ජන සමූහය; සමූහය.
3. නා. ෂඩ්ජ ආදි සංගීත ස්වර සමූහය.
ග්‍රාම්‍ය
1. වි. ගම ඇසුරෙහි වූ; ගම්බද.
2. වි. සභ්‍ය ලෙස නොසැලකෙන; ශිෂ්ට නොවූ.
ග්‍රාම්‍ය දෝෂය
නා. පද්‍ය කාව්‍ය හා ගීත නිබන්ධයෙහි දී ශිෂ්ට නොවූ වචන හෝ අශ්ලීල අර්ථ ඇතුළත් කිරීමේ දෝෂය.
ග්‍රාම්‍ය ප්‍රයෝගය
නා.ප්‍ර. ශිෂ්ට නොවන රචනා විධි; අව්‍යක්ත යෙදුම්.
ග්‍රාම්‍ය භාෂාව
නා. අව්‍යක්ත භාෂාව; ගැමි වහර.
ග්‍රාම්‍ය වාසය
නා. ගම ඇසුරු කොට විසීම.
ග්‍රාම්‍යය
නා. අශිෂ්ට වචන යෙදීම.
ග්‍රාම්‍යාර්ථය
නා. ගැමි අරුත; නොසරුප් සිතිවිල්ල.
ග්‍රාම්‍යාලාප
නා.ප්‍ර. අසභ්‍ය කථා; නොසරුප් බස්.