සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 92

අන්තස්ත්වක්

නා.ප්‍ර. ශරීරය වසා තිබෙන අභ්‍යන්තර චර්මස්තරය; ඇතුළු සම.

නා. සිතෙහි බලවත් වේදනාව; මනස්තාපය.

වි. කෙළවර පිහිටි; අන්තයෙහි වූ.

නා.බහු. (ව්‍යාක.) ය, ර, ල, ව යන අක්ෂර සඳහා ව්‍යවහාර කරන නාමය.

නා. වචනයක කෙළවර පිහිටි අක්ෂරයේ ඇති ස්වරය හෙවත් ශබ්දය.

වි. ඇතුළත හැසිරෙන; ඔත්තුකාර.

නා.ප්‍ර. අඳුන්; රසඳුන්; රසාඤ්ජන.

වි. අන්තිම; අවසාන.

නා. යම්කිසි පදයක අගට වර්ණ එකතුවීම; ප්‍රත්‍යය හා විභක්ති වශයෙන් මෙය බෙහෙවින් සිදු වේ.

නා. නීච කුලයෙහි උපන් තැනැත්තා; හීනයා; චණ්ඩාලයා.

නා.ප්‍ර. චන්ද්‍ර මණ්ඩලයේ පර්යන්තයෙන් (සඳ මඬලෙහි) ආලෝකය ඇති වී මධ්‍යයෙහි අන්ධකාරය ඇති අවස්ථාව.

නා.ප්‍ර. අවසාන ඵලය; අර්හත් ඵලය; රහත් ඵලය.

1. නා. අන්තිම වූව; අන්තයෙහි වූ දෙය; අවසානය.
2. (ජ්‍යෝති.) නා. රාශි චක්‍රයේ අවසාන රාශිය.

නා.ප්‍ර. මළ කෙනෙකු වෙනුවෙන් කරන අන්තිම යාඥකර්මය; අවසාන කෘත්‍යය.

නා. උණ සන්නිපාතය (=typhoid fever).

නා. අතුණ හෙවත් බඩ වැල මහත් වීම; අතුණු බහන ඉරී බඩවැල පහත්වී ගැටයක් මෙන් ඉකිලියෙහි සිටීමෙන් හෝ අණ්ඩ කෝෂයට බැසීමෙන් හෝ හටගන්නා රෝගය.

නා.ප්‍ර. බඩවැලෙහි ඇති වන තුවාලය.

නා. අතුණු හැඬීම; බඩ ගෙරවීම; බඩ කෑගැසීම.

වි. බඩවැලෙහි උපන්; බඩවැල සම්බන්ධ වූ.

නා. බඩවැල් මාර්‍ගය.

නා. බඩවැල; අතුණ; අන්තකය.

නා.ප්‍ර. කුඩා බඩවැලේ ශ්ලේෂ්මල පටලයේ පිහිටි රැලි.

වි. බඩවැලෙහි අන්ත්‍රයෙහි පවත්නා. වූ;

නා. ආමාශයේ හා බඩවැල්වල වාතය පිරීම; බඩ පිපුම.