සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 19

අග්ගොන

(කථා.) නා. කුඩා ළැහැබ; අකුල; කුඩා වනරොද.

නා.ප්‍ර. භාණ්ඩවල මිල නියම කරන්නා; තක්සේරුකරු.

1. නා. පහන් ගස.
2. නා. මලින් හෝ පහනින් කළ සැරැසිල්ල.
3. නා. දාගැබ්වල සතර දිශාභිමුඛ ව තැනූ තොරණ; වාහල්කඩ.

1. නා. ගිනි තපින ගෙය; ගිනිහල් ගෙය.
2. නා. ගිනි දෙවියා පුදන ශාලාව.

නා. ආහාර දිරවන, ආග්නේය රසය උපදවන ඉන්ද්‍රිය; ඇලදිව.

නා. අග්න්‍යාශයෙහි පවත්නා ස්‍රාවය ගෙන යන කුඩා නාලය.

නා. ගේදොර දේපළ ආදියට ගිනි තැබීමේ පිස්සුව; ගිනි උමතුව.

නා.ප්‍ර. අග්නිය බ.

නා.ප්‍ර. ගින්නෙන් ඈතට විසිරී යන ගිනි පුපුරු; ගිනි පුලිඟු.

නා. ගිනි අඟුරු දැමූ කබල; ගිනිකබල.

නා. ගින්නෙන් දැවීමෙන් කරන ප්‍රතිකාර විධිය; සිරුරෙහි යම් යම් තැන් පිළිස්සීමෙන් සිදු කරන පිළියම.

නා. ක්‍රීඩාවක් වශයෙන් මල්වෙඩි සාදා පත්තු කිරීම.

නා.ප්‍ර. ලෝකයේ පවත්නා නිත්‍ය පදාර්ථ සතෙන් එකක්.

නා. ගිනිගත් දර ලීය; ගිනිපෙනෙල්ල.

නා. ගිනි දල්වන කබල; අඟුරු කබල.

නා. දකුණටත් නැගෙනහිරටත් අතර අනු දිශාව; ගිනිකොන.

නා. ඡන්දස් ශාස්ත්‍රයෙහි එන අට ගණයෙන් එකක්; ‘ර’ ගණය.

නා.ප්‍ර. සූර්ය තාපය ගැබ් ව ඇතැයි සැලකෙන පාෂාණ විශේෂය; පළිඟු.

නා. ගිනිදැල්ල; දැල්වෙන ගින්න.

නා. ගින්නෙන් රත් කිරීම.

වි. ගින්නෙන් දැවුණු.
1. නා.ප්‍ර. ගින්නෙන් දැවීමෙන් සිදු වූ තුවාලය.
2. නා.ප්‍ර. ප්‍රතිකාර ක්‍රමයක් වශයෙන් ගින්නෙන් පිලිස්සීම; අග්නි කර්මය.

ගිනිකොණ: අග්නි කෝණය බ.

වි. බඩගිනි වඩන; ආමාශයෙහි ගින්න වඩන; ආහාර පැසවීමේ ශක්තිය වැඩි කරන.