සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 20

අග්නි දීපනය

නා. ආහාර පැසවීමේ ශක්තිය වැඩි වීම; ජඨරාග්නිය දියුණු වීම.

අග්නි දේවතාවා

1. නා. ගින්නට අධිපති දෙවියා; ගිනි දෙවියා.
2. නා. හිරු ග්‍රහයාට ස්වාමි වූ දෙවියා.

අග්නි ධරය

1. නා. වාතයට හසු වීමත් සමඟ ම ගිනි ගැනීමේ ස්වභාව ඇති දෙය; ගිනි ගන්නා සුලු දෙය.
2. නා. ගිනිකන්ද.

අග්නි ධර්ම

වි. ගින්නට බඳු ස්වභාව ඇති; ගිනි වැනි.

අග්නි ධාතුව

1. නා. ගිනි පිළිබඳ මූල ධාතුව; තේජෝධාතුව.
2. නා. සිරුරෙහි ගින්න වඩන මූල ද්‍රව්‍යය; පිත්තය.

අග්නි පාෂාණය

නා. එකිනෙක ගැටීමෙන් ගිනි හටගන්නා ගල්වර්ගය; ගිනිගල.

අග්නි පුටය

නා. ඖෂධ ශුද්ධ කිරීම හෝ විෂ නැති කිරීම සඳහා භාවිත කෙරෙන රසායනික පාක ක්‍රමයක්.

අග්නි පුත්‍ර

නා.ප්‍ර. ධූමකේතු හෙවත් වල්ගාතරු විශේෂයක්.

අග්නි පූජාව

1. නා. ගිනි දෙවියන් පිදීම; ගිනි පිදීම.
2. නා. ගින්නෙහි දමා පිලිස්සීම; ගිනිබත් කිරීම.

අග්නි බලය

නා. ආහාර දිරවීමේ ශක්තිය; බඩගිනි උපදවන බලය.

අග්නි භය

නා.ප්‍ර. ගින්දරෙන් හටගන්නා බිය; පංච මහා භය අතුරෙන් එකක් වන ගිනි බිය.

අග්නි භූ ධරය

නා. මුදුනේ විවරයකින් උණු අළු ලෝදිය ආදිය නිකුත් වන පර්වතය; අභ්‍යන්තරයේ තැන්පත් ව ඇති ලෝදිය කවර විටක හෝ විවරයකින් නිකුත් වීමට ඉඩ ඇති පර්වතය; ගිනිකන්ද.

අග්නි මණ්ඩලය

1. (ජ්‍යෝති.) නා. ගින්න සහිත ව භූමිකම්පා සිදු වන නැකැත් ඇතුළත් සීමා ප්‍රදේශය; පුස, කැති, විසා, බෙරණ, මා පුව පුටුව, පුවපල් යන නැකැත් අයත් මණ්ඩලය.
2. නා. පූජාව සඳහා මණ්ඩලාකාර ව තැනෙන ගින්න; ගිනි මඬල.