සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 297

උඩුකුරු ප්‍රතිබිම්බය

(පාරිභා.) නා. නියම ස්වරූපය වෙනස් බවට පරිවර්තනය වූ ප්‍රතිරූපය (=erect image).

නා. වාතය ඌර්ධ්වගත වීම නිසා බඩ සහ බඩවැල අධික වාතයෙන් පිරීයෑමෙන් හටගන්නා රෝගය.

නා. ඉහළින් පිහිටි පාෂාණ ස්තර පහළින් පිහිටි ස්තරවලට උඩින් ඉදිරියට තල්ලු වී සෑදුණු විභේදයක් (=reverse fault).

නා. වාතයට වඩා වැඩි ඝනත්වයක් ඇති (ක්ලෝරීන් වැනි) වායු එකතු කිරීමේ ක්‍රමයක් (=upward dis- place).

වි. ගඟක ඉහත්තාව හා සම්බන්ධ.

නා.ප්‍ර. බල්ලන් උඩුබුරුලන හඬ.

නා. අහසේ ඉහළ පෙදෙස; අහස් කුස; උඩු ගුවන.

වි. උඩු අතට හැරුණු; උඩුකුරු.

1. නා.ප්‍ර. කුඩා ඔරුව; පහුර.
2. නා.ප්‍ර. ඔරුවක හැඩය ඇති චන්ද්‍රයා.

නා.ප්‍ර. තාරකාවන්ගේ ස්වාමියා; චන්ද්‍රයා.

(කථා.) නා. ගොඩනැගිල්ලක උඩ තට්ටුව; ප්‍රාසාදයක උඩු මහල.

1. (කථා.) නා. ඉණිමඟ; සෝපානය; තරප්පුව.
2. නා. ඉහළට යන පාර.

(පාරිභා.) නා.ප්‍ර. ද්‍රවයක මතු පිට සෑදෙන එසේත් නැතිනම් ද්‍රව මතුපිටට නැඟෙන අපද්‍රව්‍යය; ද්‍රවයක මතුපිට පාවෙන ඕනෑ ම අපවිත්‍ර ද්‍රව්‍ය තට්ටුවක්.

නා. උඩුමහල් ගර්භයකින් යුත් ගෙය.

1. නා. දේවාලයක ඉහළ ගබඩාව.
2. නා. තට්ටු කිහිපයක් සහිත ගෙය.

(කථා.) නා. තලගොයා; ගොඩබිම හැසිරෙන එනම් සතා.

නා. තට්ටු දෙකක් ඇති ගෙයක හෝ ගොඩනැගිල්ලක හෝ උඩ තට්ටුව; මතුමහල; සොල්දර තට්ටුව; තට්ටු කිහිපයක් ඇති ගොඩනැගිල්ලක මුදුන් තට්ටුව.

(කථා.) නා. ගෙඩි වල්ලක ඉහළින් ම තිබෙන ගෙඩිය.

වි. උඩුකුරු; උඩට හැරුණු කට ඇති.

(කථා.) නා. අමනාපය; අධික නොරිස්සුම් බව හෝ කෝපය පෙන්වීම.

1. (කථා.) නා. කුඹුරක ඉහළ කොන.
2. නා. ගෙයක මුදුනේ ඇති මුල්ල.

වි. උඩට හැරවූ මුඛය ඇති; උඩුකුරු; උඩුබැලි.

නා.ප්‍ර. තාරකාවලියේ රජා; සඳ; චන්ද්‍රයා.

වි. උඩ බලා පිහිටි; උඩුකුරු; ඌර්ධ්වවර්තී.