සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 422

කර්කටක නිවර්තනය

නා. සූර්යයාගේ උතුරු ගමනේ සීමාව; නිවර්තන කලාපයේ උතුරු සීමාව.

1. වි. තද; ගොරෝසු; රළු.
2. වි. නපුරු; රෞද්‍ර; කටුක.

වි. කනට ගොදුරු වන හෙවත් ඇසෙන.

1. නා. ශබ්ද කන තුළට ගෙන යන මාර්ගය; ශ්‍රවණ නාලය.
2. නා. ශ්‍රවණෝපකරණ විශේෂයක්.

නා. කන්පෙත්ත.

නා. කනින් කනට යෑම; ශ්‍රැති පරිපාටිය.

(පාරිභා.) නා. සියුම් මිමි ක්‍රමයක්; කිසියම් සිතියමක හෝ සැලැස්මක අවශ්‍ය දුරක් මාන තුනකින් මැන හැකි මිම්ම; විකර්ණ ගත පරිමාණය (=diagonal scale).

නා. ශ්‍රවණ නාලය; කන් ගොටුව.

නා. කනින් සැරව ගැලීමේ ලක්ෂණ කොට ඇති රෝගයක්.

නා. කනෙහි පලඳින ආභරණය; කර්ණාභරණය; කර්ණාලංකාරය.

නා. කනට මිහිරි බව; කන්කලු බව.

නා. කන්මුල, හිස් කබලෙහි පිහිටි කොටස් හතරකින් යුත් ඇටය; ශංඛක අස්ථිය.

නා. කන් තදවීම; කන් අගුල් වැටීම.

නා. යන්ත්‍ර තරංග ස්නායු ආවේග බවට පරිවර්තනය කරන මැද කනේ තිබෙන දඟර අවයවයය; රේවටය (=coachella).

නා. ඉතා තද කන් කැක්කුම.

නා. හෘදය වස්තුවේ උඩු කොටස නිර්මාණය වී ඇති කෝෂ දෙකින් එකක්; හෘත් කර්ණිකාව.

වි. කණට අමිහිරි වූ හෙවත් රළු වූ; කන්කළු නොවන.

1. නා. කලාඳුරු.
2. නා. කර්ණකීලය.

නා. කන්සිදුර.

නා. පුරාණ කාලයේ දඬුවම් ක්‍රමයක් වන කන් කැපීම; කන් සිඳීම.

නා. ඇතුන් කන්තල ගැසීම.

නා. කනෙහි පිටට පෙනෙන සිදුර; බාහිර ශ්‍රවණ නාලය.

නා.ප්‍ර. ජලයාත්‍රාවක සුක්කානම ක්‍රියා කරවන්නා; නියමුවා.

1. නා.ප්‍ර. මත්ස්‍යයකුගේ වරල; කන්පත.
2. නා.ප්‍ර. අලි ඇතුන්ගේ කන්තළය.