බුද්ධදත්ත පාලි අකාරාදිය – 61
අබ්භුග්ගමන
න. උස්ව නැගීම.
අබ්භුග්ගිරණ
න. පහර දීමට යමක් එසවීම.
අබ්භුග්ගිරති
(අභි+උ+ගිර+අ) ආයුධයක් ඔසවන්නා සේ ඔසවයි; උරුක්කරයි.
අබ්භුග්ගිරිත්වා
පූ.ක්‍රි. ඔසවා.
අබ්භුට්ඨාන
න. උත්සාහය; නැගී සිටීම.
අබ්භුදෙති
(අභි+උදි+ණෙ) පහළ වේ.
අබ්භුන්තත
3. ඉතා උස්ව නැගි.
අබ්භුම්මෙ
නි. භයානකයි; විපතකි.
අබ්භුය්‍යාති
(අභි+උ+යා) විරුද්ධව ඉදිරියට යේ.
අබ්භූත
න. ආශ්චර්‍යය; ඔට්ටුව; පදුමට.
3. ආශ්චර්‍යයවත්.
අබ්භොකාස
පු. එළිමහන් තැන.
අබ්භොකාසික
3. එළිමහනේ වසන.
අබ්භොකිණ්ණ
3. ගැවසී ගත්; විවේක නැති.
අබ්භොකිරණ
න. විසුරු වීම.
අබ්භොකිරති
(අභි+අව+කිර+අ) විසුරුවයි.
අබාධ
3. නිරවුල්; බාධා නැති.
අබිජ්ඣායති
(අභි+ඣෙ+අ) දැඩි ලෙස ආශා කෙරේ.
අභබ්බ
3. අයෝග්‍ය; අසමර්ථ.
අභබ්බතා
ඉ. අයෝග්‍ය බව; නො හැකි බව.
අභය
න. නිර්භයත්වය; නිවන.
3. භය නැති.
අභයා
ඉ. අරළු.
අභාව
පු. නො වීම; විනාශය.
අභාවිත
3. නො වැඩූ; පුරුදු නො කළ.
අභිකඞ්ඛති
(අභි+කඛි+ංඅ) කැමති වේ; බලාපොරොත්තු වේ.