සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 1167

බුහුන

නා.ප්‍ර. බුහුන් එක් කුස ඔත් සහෝදරිය ; භගිනිය.

බූ

1. නා.ප්‍ර. පොළොව ; පෘථිවිය.
2. ලෙල්ල; පිටවැස්ම.
3. මහල ; තට්ටුව.
4. භූතයා.
5. බූව.

බූ ගානවා

ක්‍රි. හිසකෙස්, රෝම ආදිය මුළුමනින් (දැලිපිහි ආදියෙන්) ගා දමනවා.

1. නා.ප්‍ර. අමනුෂ්‍යයා.
2. භූතයා ; භූතාවේශී පුද්ගලයා ; බියවීමකින් ඇතිවන විකාරය.
3. පොලොව (පෘථිවි), දිය (ආපෝ) ගිනි (තේජෝ) සුළඟ (වායෝ), අහස (ආකාශ) යන පංච මහා භූත.
5. සත්ත්ව වර්ගයා.
6. ඇදහිය නොහැකි කථාව ; නුවූ දෙය.

බූතාවේසය

[බූත + ආවේසය]
නා. මනුෂ්‍යයකුට භූතයෙක් ආරූඪ වීම.

බූදලය

නා. කෙනකු සතු දේපල ; වස්තුව.

බූනා

1. නා. අමනුෂ්‍යයින්ගේ නායකයා ; ඊශ්වර දෙවියා.
2. පොළොවට නායක රජු ; භූපති.

බූමාටු

වි. පොළොව ඇසුරුකර සිටින.

බූමාටු දෙවියා

නා. පොළොව ඇසුරුකර සිටින දෙවියා ; රුක් දෙවියා.

බූයම

(කථා.) නා. මැටියෙන් තනනු ලබන භාජන විශේෂයක් බුජම ; බූලිය.

බූව

නා.ප්‍ර. සමහර ගස් වැල් කොළ රිකිළි ආදියේ ඇති කෙටි තියුණු රළු කෙඳි ; සමහර සතුන්ගේ හමේ ඇති රළු ලෝම ; ඇතැම් රෙදි මතුපිට ඇති සිනිඳු ලොම්.

බූවල්ල

1. නා. පොල් මලේ ගෙඩි හට ගත් මහ නටුව ; පොල් ගෙඩි හටගත් පසුව වියළී ගිය ලොකු නැට්ට.

බූවල්ලා

නා. හිසෙන් ඇදුණු පාද වැනි අඬු අටක් ඇති මුහුදේ වැඩෙන මෘද්වංගියෙක්.

බූසිය

1. නා. බෙහෙත් තුවක්කුවේ වෙඩි බෙහෙත් හා මූනිස්සම් නොහැළෙනු සඳහා ඔබන කොහු, රෙදි ආදියෙන් පිළියෙල කරගත් ගුළිය.
2. (කථා.) ඝන ලෙස වැඩුණු කෙසේ ආදී සමූහය ; රාශිය ; පඳුර ; ගහණය ; බූසේ.