සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 1463

වල්මත්

වි. අතරමංව ; මංමුළාව.

1. නා. වේයන් නාගයින් ආදී සතුන් වසන තුඹස.
2. බරවා රෝගය.

1. නා. එක නටුවක හටගත් ගෙඩි සමූහය ; පොකුර.
2. රෙද්ද ඇදීමෙන් පසු පැත්තකින් එල්ලා වැටෙන රෙදි පොට ; නෙරිය.
3. තුවක්කුවේ මිට.

1. වි. ගෞරව බහුමානයෙන් යුත් ; ඉතා ලැදි.
2. ස්වාමි තත්ත්වයේ සිටින.

1. නා. ඉතා කුළුපග තැනැත්තා.
2. සැමියා ; පුරුෂයා.

නා. රුවල් සහිත කොල්ලෑව නැති යාත්‍රාව.

නා. වැල් මඩුව ; ලිය මඩුව.

නා. සුදුපාට වල්ගයකින් යුක්ත ගොනා.

නා. පවන් සැලීමට ගන්නා අවාන ; පංචරාජ කකුධ භාණ්ඩයන්ගෙන් එකක්.

නා. වනයේ වසන දාමරික පල් හොරා.

1. නා.ප්‍ර. වලාකුළු ; මේඝ.
2. අයිරාවණ හස්තියා.
3. රාහු ග්‍රහයා.
3. වළල්ල.
5. කුඹුර.
නි. ආකාර.
පූර්ව.ක්‍රි. වළකා ; හැරදා.

නා.ප්‍ර. හෙණය ; අකුණ.

නා. අන්තරීක්ෂ කිරණ පරික්ෂා කිරීමට භාවිත කරන තෙතමනය සහිත වාතය රැගත් උපකරණය.

නා. ඒකරාශී වී අහසේ පාවී යන විශාල ජල වාෂ්ප රොද.

නා. විශේෂයෙන් විහාරස්ථානවල ඉදිකෙරෙන, මුදුන වළාකුළක ආකාර වූ ආරක්‍ෂිත බැම්ම.

නා. පට්ටල් ක්‍රමය අනුව වලාකුළක ආකාරයට දැව භාණ්ඩවල ලාකඩ ගෑම.

නා.ප්‍ර. වැහි වලාකුළ.

නා.ප්‍ර. වනය ; කැලය.

නා. දෙකට නමා ඉණෙහි ගසා ගත් සරම.

නා. අහස වසා පැතිර සිටි ලොකු වලාකුළ.

නා.ප්‍ර. අහස ; ආකාශය.

නා.ප්‍ර. වැසි වලාකුළ.
නි. මවිතයට පත් වීමේ දී ශෝකය පළ කිරීමේ දී යොදනු ලබන පදයක්.

1. නා.ප්‍ර. සමශීතෝෂ්ණ හුළං හමන කාලය.
2. මුහුද සන්සුන්ව පවතින කාලය.