සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 760

තුඩුහිරි වියමන

(පාරිභා.) නා. දෙපසකින් එන හිරි රේඛා දෙකක් එක් තැනක දී හමුව තුඩු සෑදෙන සේ විවීම.

නා. කොඳු ඇට පෙළෙහි කෙළවර කොටස.

නා. තුඩක් වැනි කාටිලේජය; තුඩක ආකාරය ඇති සම්බන්ධ පටකය.

නා. කෑල්ල; කැබැල්ල.

1. නා. කුරුලුහොට; චඤ්චුව.
2. නා. ගව ආදින්ගේ හොම්බ.
3. නා. කට; මුඛය.
4. නා. මුදුරුමැසි ආදින්ගේ දිග තුඩ.
5. නා. ගස්වැල් ආදියෙහි උල්වූ නෙරුම.

1. නා. මදුරුමැසි පක්ෂි ආදීන්ගේ තුඩෙහි අග.
2. නා. තොල් අග.

(පාරිභා.) නා.ප්‍ර. පක්ෂි තුඩ තුළ වූ උඩු-යටි හනුවල ඝන ආවරණය.

නා. පෙකණිය; නාභිය.

නා.ප්‍ර. මැදින් මහත් වූ දෙකොණ සිහින් බෙර; උණ්ඩි බෙර.

1. වි. කටු සහිත; කටු ඇති; නෙරුණු තුඩක් තිබෙන.
2. වි. ඉදිරියට නෙරා ගිය නාභියකින් යුතු.
3. වි. ඉතා තදින් කථා කරන; රළු වදන් පවසන.

1. නා.ප්‍ර. නෙරුණු නාභියක් ඇත්තා.
2. නා.ප්‍ර. රළු ලෙස කථා කරන්නා.
3. නා.ප්‍ර. ගිරවා.

(කථා.) ක්‍රි. යමක් තීරණය කර ගැනීමට කුසපත් අදිනවා.

1. නා. යම් කිසිවක් සටහන් කළ කුඩා පත්‍ර කැබැල්ල.
2. නා. සීට්ටුව; කුසපත.

නා. කට ඇති තැනැත්තා; මුව ඇත්තා.

නා.ප්‍ර. නිලට හුරු සුදු ලෝහමය මූල ද්‍රව්‍යයක්; සින්ක්.

1. නා.ප්‍ර. ප්‍රශංසා කිරීම; ස්තුතිය; ගුණ වර්ණනාව.
2. නා.ප්‍ර. කැබලිත්තක් පාදයෙන් විදිමින් කරන ක්‍රීඩාවක්.

ක්‍රි. සිහින් කැබලිවලට කඩා බිඳ දමනවා; සුනු විසුනු කරනවා.

1. නා. ලෝහ උණු කරන කෝව; උදුන.
2. නා. තරාදි තටුව.
3. නා. අර්ධ ගෝලාකාර තැටිය.
4. නා. හෙණ්ඩුව; කුන්තායුධය.

ක්‍රි. අංකුස ආදියෙන් අනිනවා.

නා.ප්‍ර. සිනාව; හාසය.

නා.ප්‍ර. දහ හතර; තුදුස.

නා.බහු. සඟ බත, උද්දේස බත ආදි භික්ෂූන්ට කැපයැ යි බුදුරජාණන් වහන්සේ විසින් අනුදැන වදාළ ආහාර දාන දහහතර.

නා. චන්ද්‍ර මාසයක අමාවකින් හෝ පසළොස්වකින් පසු දහහතර වැනි දිනය; පුර පසළොස්වකට හෝ අවපසළොස්වකට පෙර දින.

1. නා. එම සංඛ්‍යාව සහ ඉලක්කම.
2. නා. යොත; රැහැන; හුය.