සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 174
අවච්ඡේදය
නා. කපා දැමීම; සිඳ දැමීම.
අවජ්ජ
නා.ප්‍ර. වරද; දෝෂය.
අවජාත
1. වි. ගුණයෙන් මව්පියන්ට වඩා පහත් ගති ඇති ව උපන්.
2. වි. නීත්‍යනුකූල කසාදයකින් තොර ව උපන්.
අවජුන්
නා.ප්‍ර. සිහි කිරීම; සිතා බැලීම.
අවඥාත
වි. අවමන් කරන ලද; හෙළා දකින ලද.
අවඥාව
නා. අවමානය; හෙළා දැකීම.
අවට
වි. හාත්පස පිහිටි; වටේට ඇති.
1. නා.ප්‍ර. වටේට ඇති ප්‍රදේශය; හාත්පස ප්‍රදේශය.
2. නා.ප්‍ර. වට ප්‍රමාණය; පරිධිය.
3. නා.ප්‍ර. ලියගොමුව.
අවතංසකය
නා. මුදුන්මල්කඩ; ඔටුන්න; සිළුමිණ.
අවතංසය
1. නා. මල්දම; මල්මාලාව.
2. නා. කුණ්ඩලාභරණය. මුදුන්මල්කඩ; ඔටුන්න.
අවතරණය
1. නා. බැසීම; ගොඩබැසීම; සමුද්‍රයෙන් එතෙරවීම.
2. (පාරිභා.) නා. පරිණත වීමේ විභාජනවල දී සමප්‍රභව වර්ණදේහ යුගල අතර සිදු වන අන්‍යෝන්‍ය හුවමාරුව (=crossing-over).
අවතල
(පාරිභා.) වි. යටට නෙරාගිය; බොකු ගැසුණු.
අවතල කාචය
(පාරිභා.) නා. යටට නෙරාගිය හෙවත් බොකු ගැසුණු කාචය (=concave lens).
අවතල බෑවුම
(පාරිභා.) නා. යටට නෙරා ගිය හෙවත් බොකු ගැසුණු බෑවුම (=concave slope).
අවතල භඞ්ගය
(පාරිභා.) නා. හිස්කබල යටට නෙරා යන සේ නැතහොත් වළ ගැසෙන සේ බිඳී යෑම (=depressed fracture).
අවත්තය
නා. (ක්‍රිස්ති.) අවසාන සක්‍රමේන්තුව (=last sacrament).
අවත්ථරණය
1. නා. පැතිරීම; පැතිරවීම.
2. නා. යටපත් කිරීම; මැඩපැවැත්වීම.
අවත්ථාන
නා.ප්‍ර. දැඩි අධිෂ්ඨානය; මුහුකුරා ගිය අධිෂ්ඨානය.
අවතායම
නා. ප්‍රයෝගය; වංචාව.
අවතාරය
1. නා. බැසීම; ගොඩබැසීම; සම්ප්‍රාප්තිය.
2. නා. දෙවියකු අන් අයුරකින් පහළ වීම.
3. නා. හොල්මන; භූත වේශය.
4. නා. ප්‍රස්තාවනාව; ප්‍රවේශය.
5. නා. වේශය; රූපය; විලාසය.
6. නා. සිදුර.
7. නා. ඉඩ ප්‍රස්තාව; අවකාශය.
අවතාරිකා
නා.ප්‍ර. ප්‍රස්තාවනාව; ප්‍රාරම්භය.
අවතැන්
වි. උන්හිටි තැන් අහිමි වූ; වාසස්ථාන අහිමි වූ.
අවතීර්ණ
1. වි. බැසගත්; බට; පිළිපන්.
2. වි. එළඹ සිටි; පැන නැගුණු.
3. වි. එතෙර වූ.
අවදනවා
ක්‍රි. සිත නමනවා; යොමු කරනවා; සිතා බලනවා; විමසා බලනවා.
අවද්‍ය
1. වි. දෝෂ සහිත; වැරදි ඇති.
2. වි. පහත්; නීච.
1. නා.ප්‍ර. වැරැද්ද.
2. නා.ප්‍ර. වැරදි නොවූව; නිවැරදි වූව.