සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 132
අපශෝධනය
(පාරිභා.) නා. (නීති.) මැනීම; කටුගෑම; විලෝප කිරීම.
අපසංක්‍රමණය
නා. පසු බැසීම; අපසරණය.
අපසක්
වි. ඇසට විෂය නොවන; නොපෙනෙන; අප්‍රත්‍යක්ෂ.
අපසද
නා.ප්‍ර. වැරදි වචනය; ව්‍යාකරණ විරෝධී වචනය; අපශබ්දය.
අපසර
නා.ප්‍ර. දෙවඟන; අප්සරාව.
අපසරණය
1. නා. ඉවත් ව යෑම; පිටත්ව යෑම; වෙන්ව යෑම.
2. (පාරිභා.) නා. පොදු කේන්ද්‍රස්ථානයකින් එකිනෙකට ඈත් වෙමින් විහිදීම.
අපසර්ජනය
1. නා. අත්හැරීම; දුරු කිරීම.
2. නා. කිසියම් දෙයක් පිරිනැමීම.
අපස්නාව
(කථා.) නා. අගුණ කීම; දොස් කථා කිරීම.
අපස්මාරය
නා. සිහි නැති වීමක් සහිතව හෝ රහිතව මොළයේ සංවේදී කොටස්වල ක්‍රියාව හදිසියේ අවුල්වීම ඇති කරවන රෝගය; මීමැස්මොරය.
අපස්මෘතිය
නා. මතක නැති වීම; සිහියෙන් තොර වීම.
අපස්වාදය
1. නා. පක්ෂ ව කථා නොකිරීම; පක්ෂ නොවීම; විරුද්ධ වීම; ද්‍රෝහි වීම.
2. නා. අගුණ කීම; දෝෂාරෝපණය; චෝදනාව.
අපස්සය
නා. පුටු ආදියේ ආසනවල හේත්තු වන ඇන්ද; දෑලයෙහි අත් තබන ඇඳි දෙක.
අපසාදකරය
නා. අප්‍රසාද කරවන දෙය; හෙළා දැකීම උපදවන ක්‍රියාව.
අපසාදනය
1. නා. පහ කිරීම; නෙරපීම.
2. නා. ගැරහීම; අවමානය.
අපසාරි
(පාරිභා.) වි. පොදු කේන්ද්‍රස්ථානයකින් එකිනෙකට ඈත් වෙමින් විහිදී යන.
අපහත
වි. නසන ලද; පහ කරන ලද.
අපහර
වි. දුරු කළ; පහ කරන ලද.
අපහරණය
1. නා. ඉවත් කිරීම; පහ කිරීම; දුරු කිරීම.
2. නා. පැහැර ගැනීම; සොරා ගැනීම.
3. (ජ්‍යෝති.) නා. යම්කිසි කෙනෙකු උපත ලැබූ විට ඔහු උපන් දශාවෙන් කොපමණ කාල ප්‍රමාණයක් ගත වී තිබේ දැයි ගැන බැලීම.
අපහසිත
වි. අපහාස කරන ලද; නිගා කරන ලද.
අපහසුගාය
(කථා.) නා. (සරම්ප, පැපොල වැනි) බෝවන රෝගය.
අපහසුව
1. නා.ප්‍ර. පහසු නොවනබව; අමාරුව; දුෂ්කරතාව.
2. නා.ප්‍ර. අසනීපය; ආබාධය; රෝගය.
අපහ්නවය
නා.ප්‍ර. වැළකීම; සැඟවීම; ප්‍රතිෂේධය.
අපහාරක
1. වි. බැහැර ගෙන යන.
2. වි. සොරකම් කරන.
3. වි. සඟවන.
4. වි. වනසන.
අපහාරය
1. නා.ප්‍ර. ඉවත් කිරීම; පහ කිරීම; දුරු කිරීම.
2. නා.ප්‍ර. පැහැර ගැනීම; සොරා ගැනීම.