සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 294

උජ්ඣාපනය

නා. (විනය.) කුපිත කරවීම; කෝපාවිෂ්ට කරවීම; අනුන් ලවා (යමකු) සැහැල්ලු කොට සිතීමට සැලැස්වීම.

උජාරුව

නා. උඩඟුකම; අහංකාරය; පුහු ගර්වය; බොරු ඔපය; ජේත්තුව.

උජුපටිපන්න

නා.ප්‍ර. ඍජු වූ ආර්ය මාර්ගයට පිළිපන් තැනැත්තා; භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ ශ්‍රාවක සංඝයා.

උඤ්ඡාචාරය

නා. පිඬු සිඟා ගෙන් ගෙට යාම; පිණ්ඩචර්යාව; පිඬු සිඟා හැසිරීම.

උට්ටාලම

(කථා.) නා. ප්‍රයෝගය; කූට උපාය; උගුල; යටිකූට්ටුව.

උට්ඨාන වීරිය

නා. නොපසුබස්නා උත්සාහය; අප්‍රතිහත ධෛර්යය; කයින් මනසින් කරන දැඩි ප්‍රයත්නය.

උට්ඨාන සම්පදා

නා.ප්‍ර. ජීවනෝපාය සඳහා කරන රැකීරක්ෂා ආදියෙහි දක්ෂවීම; අලස නොවීම; වීර්ය සම්පත්තිය.

උට්ඨානය

1. නා. නැඟී සිටීම; නැගිටීම; උත්සාහවන්තවීම; වීර්යය.
2. (විනය.) නා. (ඇවතින්) මිදීම; (දොසින්) නිදහස් වීම.

වි. යම් තැනකට වඩා උසින් පිහිටි; ඉස්මත්තෙහි වූ; ඉහළ; උස් වූ.
නා. යම් තැනකට වඩා උස කොටස; මුදුන; ඉහළ; උස් වූ ස්ථානය.
1. නි. මත්තෙහි; මුදුනෙහි; ඉහළ.
2. නි. ඉහත; ඉස්සර; පෙර.
3. නි. හේතූ කොටගෙන, සම්බන්ධයෙන්, අනු ව,මත ආදි අර්ථවල යෙදෙන නිපාතයක්.