සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 295

උඩත්පිරිසෙයින්

ක්‍රි.වි. ඉහළ සීමාවෙන් හෝ මට්ටමෙන්; උපරිම වශයෙන්.

(පාරිභා.) නා. බඩුවකට අය කළ හැකි උපරිම මිල මට්ටම (=ceiling price).

(කථා.) නා. වල් අලියකු එන බව දැන ගැනීමට පාරේ හරහට බඳින ලීය.

නා. ආඩම්බරය; උඩඟුකම; මානය.

නා.ප්‍ර. ප්‍රාසාදයක උඩු මහල; උඩ තට්ටුව.

1. නා. ස්තූපයක් වටා ඉහළ මට්ටමේ පිහිටි මළුව හෙවත් මාලකය.
2. නා. ශ්‍රී මහා බෝධීන් වහන්සේ පිහිටි මළුව.

(කථා.) වි. ආඩම්බර; උඩඟු.

1. නා. උඩු මහල් තලය; ගෙයක උඩතට්ටුව.
2. නා. දන්ත ධාතුන් වහන්සේ වැඩ සිටින දළඳා මාලිගාවේ උඩුමහල් තලය හෙවත් උඩ තටුට්ව.

1. නා. උඩරට රජදරුවන් හා ප්‍රධානයන් සඳහා මසන ලද වළලුකර ළඟ රැළිවලින් යුක්ත කලිසම් විශේෂයක්.
2. නා. අසුන් පිට යාම සඳහා අඳින දණ ළඟින් කෙළවර වන කලිසම.

නා. ක්‍රි. ව. 1815 දී උඩරට රාජ්‍යය ඉංග්‍රීසීන් යටතට පත් වන අවස්ථාවේ දී ඉංග්‍රීසීන් හා උඩරට සිංහලයන් අතර ඇති කර ගත් ගිවිසුම.

නා. ක්‍රි. ව. 1815 දක්වා උඩරට රාජධානියෙහි ක්‍රියාත්මක කළ සිංහල නීති ක්‍රමය.

නා. 1 වන විමලධර්මසූරිය රජුගෙන් ආරම්භව කීර්ති ශ්‍රී රාජසිංහ රජතුමාගේ පාලන සමය දක්වා පැවැති සිංහලේ අන්තිම රාජ්‍යය.

නා. උඩපැත්ත; මුදුන; මස්තකය.

1. (කථා.) ක්‍රි. උඩට වෙනවා; උස් වෙනවා.
2. ක්‍රි. තරහ වෙනවා.

නා. ලණුවලින් හෝ පන්වලින් හෝ වේවැල්වලින් හෝ ගොතා සාදාගත් හැළි වළන් ආදි යම් යම් දේ තැබීම පිණිස සාමාන්‍යයෙන් කුස්සියේ එල්ලනු ලබන උරය හෙවත් පැස.

(පාරිභා.) නා. ආධාරකය; කලම්පය(=stirrup).

1. (කථා.) නා. කුඹුරක හෝ ලියැද්දක උඩු පැත්තෙහි ඇති ප්‍රධාන ඇළ.
2. නා. කුඹුරක හෝ ලියැද්දක ඉහළ කොටස හෙවත් උඩු පැත්ත.

[උඩ + එළිපත]
නා. උළුවස්සේ උඩ පත්ත; උඩ පඩිය.

නා. උඩරට නැටුම්වල හා දේව යාගවලදී වාදනය කරන්නා වූ මැද භාගය සිහින් වූ කුඩා බෙර විශේෂයක්.

නා. ශරීරයේ ඉහළ කොටස.

නා.ප්‍ර. උඩු පැත්ත; ඉහළ පැත්ත.

(කථා.) නා.ප්‍ර. එකකු තව එකකුගේ ඉසට උඩින් පැනීමේ ක්‍රීඩාව.

ක්‍රි. යම් දෙයක් නියම ප්‍රමාණයට වඩා කුඩා කරනවා.

1. (කථා.) නා. උඩැක්කිය.
2. නා. කුඩා හට්ටිය; කුඩා භාජනය.