සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 672

ජාතික ආණ්ඩුව

නා. දේශපාලන පක්ෂ සියල්ල ම හෝ වැඩි ගණනක් එකමුතු ව පිහිටුවා ගන්නා ආණ්ඩුව.

නා. රටක නිෂ්පාදන භාණ්ඩවල සහ රටවැසියන්ගෙන් සැපයෙන සියලුම සේවාවන්හි මූල්‍ය වටිනාකම්වල මුළු එකතුව.

(පාරිභා.) නා. අභ්‍යන්තරික වශයෙන් රට රැකීම (=national defence).

නා. යම් ජාතියකට අයත් වන්නන් විසින් තමන්ට ආවේණික ලෙස සලකන පොදු ඇඳුම.

නා. රටක පුරවැසියන් පොදු සම්මතයෙන් පිළිගත් ධ්වජය; ජාතියක් හෝ රටක් හෝ හඳුන්වන කොඩිය.

නා. යම් රටක වැසියන් ජාත්‍යභිමානි හැඟීම පළ කිරීම ද සිය රටට අවනතභාවය ප්‍රකාශ කිරීම ද සඳහා උත්සවාවස්ථා ආදියෙහි දී ගැයීම පිණිස සකස් කරගත් ගීය.

නා. රටක ස්වභාවික සම්පත්වලින් ශ්‍රමයෙන් හා නිෂ්පාදනවලින් උපදින ධනය.

වි. කිසියම් ජාතියක් පාරම්පරිකව භාවිත කරන පොදු බස; රටක බහුතර සංඛ්‍යාව ව්‍යවහාර කරන බස.

වි. මහා මැතිවරණයකින් පත්කර ගනු තෝරා ලබන නියෝජිතයන්ගෙන් සමන්විත මැතිසබය; පාර්ලිමේන්තුව.

1. නා. රටක ස්වාධිනත්වය උදෙසා ගෙන යන ව්‍යාපාරය.
2. නා. ජාතික දියුණුව ඇති කිරීමේ වැඩ පිළිවෙළ.

නා. සිය ජාතිය නඟා සිටුවීම සඳහා කැප වී වැඩ කළ පුද්ගලයා; ජාතිය වෙනුවෙන් දිවි පිදූ පුද්ගලයා.

නා. රටක වෙසෙන විවිධ ජාතීන් අතර එකමුතුකම.

නා. පුද්ගලයන්ගේ අනන්‍යතාව තහවුරු කරනු සඳහා පුද්ගලයන් ලියාපදිංචි කිරීමේ කොමසාරිස්වරයා විසින් නිකුත් කරනු ලබන හැඳුනුම්පත; අනන්‍යතා පත්‍රය.

නා. කිසියම් ජාතියකට හෝ වර්ගයකට අයත් පුද්ගලයා.

1. නා.ප්‍ර. උත්පත්තිය ක්ෂය කිරීම; උපත කෙළවර කිරීම; නිවන් දැකීම.
2. නා.ප්‍ර. අභාවය; කාලක්‍රියා කිරීම.

[ජාතික + ආගම]
නා.ප්‍ර. ජාතියකට අයත් ආගම; ජාතියක පොදු ආගම.

නා. ජාතිය පිළිබඳ ඇති ඇල්ම; ආදරය.

නා. ජාතික අභිමානය; සිය ජාතිය පිළිබඳ ව ඇතිවන්නා වූ උදාර හැඟීම.

(කථා.) නා. සහජයෙන් ලැබුණු ගතිගුණය; උපතින් ලත් පුරුද්ද.

නා. ස්වකීය ජාතියට එරෙහි ව ක්‍රියා කරන්නා; ජාතියට සතුරු වන තැනැත්තා.

නා. (නැවත නැවත) ඉපදීමේ දුක; සසර දුක.

නා. (ව්‍යාක.) සත්ත්ව වෘක්ෂ ආදි එක් එක් වර්ගය පොදුවේ හඳුන්වන නාමය.

නා. උත්පත්තියෙන් ම බිහිරා; ජන්මයෙන් ම කන් නොඇසෙන තැනැත්තා.

නා. ජාතිය පහත හෙළන්නා; ස්වකීය වර්ගයාට අවමාන කරන්නා.