සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 1117

පූර්වෝදිත

වි. කලින් කී ; පළමු ප්‍රකාශ කළ.

[පූර්ව + උපාය]
නා.ප්‍ර. කලින් යොදා ගන්නා උපක්‍රමය.

1. වි. පෙර ; පෙර කාලයේ දී වූ හෝ කළ ; ගත වී ගිය ; ගෙවුණ ; ඉකුත් වූ.

නා.ප්‍ර. පිටි ආදියෙන් තනා තෙලෙන් බැද ගන්නා කැවිලි විශේෂයක්.

1. නා. සිංහල රජ සමයෙහි දේවාලවල ආවතේව කරන්නන් සම්බන්ධයෙන් පැවැති උසස් තනතුරක්.
2. (කථා.) හින්දු දේවාල සහ කෝවිල්වල ආවතේව කරන ප්‍රධාන කපුරාල.

නා.ප්‍ර. පෘතුගාලයේ වැසියෝ හා ඔවුන්ගේ භාෂාව.

1. නා. (කොටස්වලට) වෙන් කිරීම.
2. (පාරිභා.) විනාශ වීම ; කුණු වීම ; දිරාපත් වීම ; වියෝජනය.

නා. මාර්ගඵල අවබෝධ නොකළ පුහුදුන් පුද්ගලයා ; සාමාන්‍ය පුද්ගලයා.

නා. (උද්භි.) ද්විලිංගික මල්වල ජායාංග සහ පුමාංගය එකිනෙකට ප්‍රමාද ව මේරීම.

[පෘථිවි + උත්පත්තිය]
නා. පොළොවේ හටගැනීම ; පොළෝ තලයේ උපත.

(පාරිභා.) නා. පෘථිවියේ භ්‍රමණයට කේන්ද්‍රවන කල්පිත රේඛාව.

(පාරිභා.) නා. (භූගෝ.) පොළොවේ ඇලබව; පෘථිවියේ (අක්ෂය – තිරස් රේඛාවට ලම්බක නොවී) පැත්තකට නැමුණුබව.

නා. පෘථිවිය නියමිත කක්ෂයක සූර්යයා වටේ ගමන් කිරීම.

නා. පෘථිවිය පැය විසිහතරකට වරක් බටහිර සිට නැගෙනහිර බලා තම අක්ෂය වටේ කැරකැවීම.

නා. පෘථිවි පෘෂ්ඨය ගවේෂණය කිරීමේ විද්‍යාව ; භූවිද්‍යාව.

නා. පොළොවේ ඇතුළ ; පෘථිවිය අභ්‍යන්තරය.

නා. ගෝලයක් වශයෙන් සැලකෙන පොළොව; භූගෝලය.

වි. පොළොවෙන් හටගත්.

1. නා. පොළොව මතුපිට ; පෘථිවි පෘෂ්ඨය.
2. පෘථිවිය ; පොළොව.

නා. රජ ; මිහිපල්.

1. නා. (ගෝලාකාර) පෘථිවිය ; පොළෝමඩුල්ල ; භූඛණ්ඩය.
2. (භූගෝ.) මුළු මහ පොළොව බෙදා ඇති ශිලා, වායු, ජල යන ස්වාභාවික මණ්ඩල තුන.

(පාරිභා.) නා. පොළොවේ පෘථිවි කේන්ද්‍රය.

නා. මහ පොළොව.

වි. පැතුරුණු ; පළල් ; විශාල ; ව්‍යාප්ත.