සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 1269

මූලික පදාර්ථ

නා.ප්‍ර. (රසා.) භෞතික විශ්වය සමන්විත වී තිබෙන ද්‍රව්‍ය.

(පාරිභා.) නා. (සත්ව.) පොදු පරිසරයක ජීවත් වෙමින් අන්‍යෝන්‍ය සම්බන්ධතා පවත්වන ප්‍රාථමික ජීවිහු සමූහයක්.

(පාරිභා.) නා. (භෞති.) මිනුම් ක්‍රමයකට අදාළව වෙන් කොට ඇති කුඩා භෞතික කොටස්වලින් එකක්.

නා. දීමනා රහිත වැටුප.

(පාරිභා.) නා. (භෞති.) ඇතැම් පරමාණුවල සහ අයනවල ඇති රේඛා මාලාව ; ශ්‍රේණිය.

(පාරිභා.) නා. (භෞති.) ප්‍රත්‍යාවර්තක තරංගයක මූලික සංරචකයේ සංඛ්‍යාතය.

(පාරිභා.) නා. ජාතීන් අතර ප්‍රථමයෙන් ම විධිමත් ලෙස ඇති කර, ස්ථිර කරගත් ගිවිසුම ; මූලික සම්බන්ධීකරණය.

නා. (ඉතා පහත් හඬ) ප්‍රාථමික නාදය ; මුල් හඬ.

(පාරිභා.) නා. (ගණිත.) එකට වැඩි කළ විට අවශ්‍ය සංඛ්‍යාව සංඛ්‍යා දෙකකින් හෝ වැඩි ගණනකින් හෝ එකක්.

නා. අතින් අඳින ලද සිතියම ; දළ සිතියම.

නා. මුලින් සම්මත වූ නියමය ; මූල සිද්ධාන්තය ; පිළිගත් නීතිය.

(පාරිභා.) නා. කුඩා මූල.

[මූල + උච්ඡින්න]
වි. සහමුලින් ම විනාශ කරන ලද ; මුලින් ම සිඳ දමන ලද.

[මූල + උත්පත්තිය]
නා. මුලින් ම ඉපදීම ; මුල් ම හටගැනීම.

[මූල + උත්පාටනය]
නා. මුලින් ම ගලවා දැමීම ; මුලිනුපුටා දැමීම.

[මූල + උද්ධරණය]
නා. මුලිනුපුටා දැමීම.

(කථා.) නා.ප්‍ර. (මලු, පැදුරු ආදියෙහි) වාටිය ; අයින ; කෙළවර.

1. නා.ප්‍ර. මූත්‍රාශය ; මූත්‍ර මාර්ගය.
2. ගර්භාෂයේ වැඩෙන කළලය ආරක්ෂාව සඳහා සෑදෙන ද්‍රව්‍ය රැස් කෙරෙන කෝෂයේ මුඛය.

වි. දැකීමට නුසුදුසු වූ අවාසනාවන්ත වූ ; කාලකණ්ණි වූ.

(පාරිභා.) නා. කෝවය.

නා.ප්‍ර. මීයා.

1. නා. ගුත්තිල ජාතකයෙහි එන ගුත්තිලාචාර්යවරයාගේ ශිෂ්‍ය ගාන්ධර්වයා.
2. දැකීමට නුසුදුසු තැනැත්තා ; අවාසනාවන්තයා ; කාලකණ්ණියා.

1. නා. සිවුපාවන්ගේ ප්‍රධානයා වන සිංහරාජයා.
2. මුව රැළක ප්‍රධානයා.

නා. කල්පාන්තයෙහි හට ගනිතැයි විශ්වාස කරන ලෝක විනාශ වර්ෂාව ; මෘග වර්ෂාව ; මුරුගසං වරුසාව.