සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 620

ඝනාන්ධකාර

වි. ඝන අන්ධකාර; ගන අඳුරින් යුත් තද කළුවර ඇති.
නා.ප්‍ර. ගන අඳුර; තද කළුවර; දැඩි අඳුර.

ඝනාහ

වි. ඝනයක හැඩයෙන් යුත්.

ඝනීකරණය

1. (පාරිභා.) නා. වායුවක් හෝ වාෂ්පයක් ද්‍රව බවට හැරවීම නැතහොත්, වඩාත් ඝන බවට පත් කිරීම (= condensation).
2. නා. ද්‍රවයක් ඝන ද්‍රව්‍යයක් බවට පත් කිරීම; ඝන කිරීම; උකු කිරීම; කැටි ගැස්සීම (= solidification).

ඝනීකාර

වි. ඝන බවට පත් කරන; ඝන කරන; (ආලෝකය) එක්තැන් කරන; කැටි කරන.

ඝනීකාර කාචය

(පාරිභා.) නා. යම් වස්තුවක් මත ආලෝකය සාන්ද්‍ර කිරීමට ගනු ලබන කෙටි නාභීය දුරක් සහිත කාචය; ආලෝකය එක්තැන් කොට කැටිකර දක්වන ලෙන්සය (=condensing lens).

ඝනීකෘත

වි. ඝන කරන ලද; ඝන බවට පමුණුවන ලද; උකු කළ,

ඝනීභවනය

නා. ජලවාෂ්ප ආදියෙහි අණු එකතු ව ද්‍රව බවට පත් වීම; වායුවක් හෝ වාෂ්පයක් ද්‍රවයක් බවට පෙරළීම හෝ ද්‍රවයක් උකු බවට නැතහොත් ඝන බවට පත්වීම; අණු කැටි ගැසීම; වාෂ්ප ලෙස පවතින අණු එකිනෙක ආකර්ෂණය වී ද්‍රව බවට පත්වීමේ අවස්ථා විපර්යාසය (=condensation).

ඝනීභාවය

නා. රසායනික සංයෝගයක් ඝනබවට පත්වීම; කැටි ගැසී සිටීම.

ඝනීභූත

වි. ඝන වූ; ඝන බවට පත් වූ; එකට කැටි ගැසුණු.

ඝනෝදධිය

[ඝන + උදධි]
නා. දිය මිදුණු මුහුද; ඝන සාගරය.

ඝර

නා.ප්‍ර. වාසස්ථානය; ගෙය; ගෘහය; වහලෙන් වතුර වැටෙන සීමාව සහිත නිවස.

ඝර ප්‍රවේශය

නා. ගෙට පිවිසීම; ගෙවදීම; ගෘහ ප්‍රවේශය.

ඝර බන්ධනය

නා. ගිහි බැඳුමෙන් එක්වීම; ගෘහ බන්ධනය; අඹුසැමි ජීවිතය.

ඝර සම්බාධය

නා. ගිහි ගෙයි විසීමේ අවහිරය; ගෘහ ජීවිතයේ ඇති අනවකාශය; ගෘහ සම්බාධය.

ඝරණිය

නා. ගෙදර ස්ත්‍රිය; ගෘහණිය.

ඝරද්වාරය

නා. ගෙයින් මිදුලට බසින ඉදිරි දොර. එම දොර ඉදිරිපිට නුදුරු පරිසරය; දොරකඩ.

ඝරදාසිය

නා. ගෙදර වැඩ කාරිය; ගෘහ දාසිය.

ඝර්ම

වි. දැඩි තාපය ඇති; ග්‍රීෂ්මයෙන් යුක්ත; උෂ්ණවත්.
1. නා.ප්‍ර. අවුරස්නය; ගිමන; උෂ්ණය.
2. නා.ප්‍ර. ග්‍රීෂ්ම සෘතුව; ගිම්හානය.

ඝර්ම කලාපය

නා. පෘථිවි ගෝලයේ කර්කටක හා මකර නිවර්තන අතර ප්‍රදේශය; ග්‍රීෂ්ම කලාපය; උෂ්ණ කලාපය; නිවර්තන කලාපය.

ඝර්ම කාලය

නා. අවු රස්නය වැඩි කාලය; ගිම්කල.

ඝර්මකාරක

වි. (වෙද හෙදකමක් වශයෙන්) දාහය ඇති කරන; ඩහදිය උපදවන; ස්වේද ජනක.

ඝර්මනිඃසරණය

නා. (වෛද්‍ය ප්‍රතිකාරයක් වශයෙන්) ශරීරයෙහි උණුසුම පිට කරවීම; ශරීර දාහය පහ කිරීම; ඩහදිය ගැන්වීම.

ඝර්මාහිතප්ත

වි. ග්‍රීෂ්මයෙන් දැඩි සේ තැවීමට පත්; අවුරස්නයෙන් දැඩි ලෙස තැවුණු.

ඝර්ෂණ ආලෝකය

(පාරිභා.) නා. ද්‍රව්‍ය දෙකක් එකට එක ගැටීමේ දී එයින් හටගන්නා ආලෝකය (=triboluminescence).