1. නා. ඇටය ; බිජුවටය.
2. වැපිරීම සඳහා වෙන් කළ ධාන්‍ය ඇටය ; බිත්තර බීජය.
3. පැළ කිරීම සඳහා ගනු ලබන අතු, ඉනි ද්‍රව්‍යය.
4. බිත්තරය.
5. ශුක්‍රාණුව.
6. ඩිම්බාණුව ; ආර්තාණුව.
7. මුල ; මූලය.

බීජශාකය

(පාරිභා.) නා. ඇටය තුළ ඇති කලලය ; බීජය තුළ ඇති පැළ වෙන ශාකය.

බීජාංකුරය

1. නා. (සත්ව.) ශුක්‍රාණුව සහ ආර්තවාණුව සංයෝගවීමෙන් සෑදෙන කලලය.
2. බීජ කලලයෙහි තිබෙන අංකුරය.

බීජාක්ෂර

නා.ප්‍ර. මන්ත්‍රවල මුලට ම යෙදෙන ශබ්ද.

බීජාණුව

1. නා. (උද්භි.) අපුෂ්ප ශාකවලට විශේෂ වූ ක්ෂුද්‍ර ප්‍රජනක සෛලයක්.
2. (ජීව.) තද ප්‍රතිරෝධක කවරයකින් වැසුණු ජීව ද්‍රව්‍යයක ක්ෂුද්‍ර කොටස.

බීජාවරණය

(පාරිභා.) නා. (උද්භි) බීජය වටා සෛලස්තර කීපයක් ඝනකමට පිහිටීමෙන් සෑදෙන බීජ සිවිය ; ඇටපොත්ත.

බීජෝද්ධරණය

නා. අණ්ඩය උගුළුවා දැමීම ; බීජෝත්පාටනය ; කර ඇඹීම.

බීජෞෂකය

[බීජ + ඖෂක]
(පාරිභා.) නා. කෘත්‍රීම රස්නයෙන් බිත්තර රක්නා උපකරණය.

බීජෞෂණ සමය

(පාරිභා.) නා. රෝග කාරක පරපෝෂිතයකු ශරීරගතවීමත් රෝග ලක්ෂණ පහළවීමත් අතර කාලය.

බීටා

(පාරිභා.) නා.ප්‍ර. 1. ග්‍රීක හෝඩියේ දෙවැනි අකුර B ; (විවිධ ප්‍රකාශනවල යෙදෙන සංකේතයකි).
2. විකිරණශීලි ද්‍රව්‍යවලින් නිකුත්වන ශීඝ්‍ර ඉලෙක්ට්‍රෝන හෙවත් රශ්මිවර්ග තුනෙන් දෙවැන්න.

බීටා අංශු

(පාරිභා.) නා.ප්‍ර. රේඩියම් හා අනෙකුත් විකිරණශීල ද්‍රව්‍යවලින් නිකුත් වන වේගවත් ඉලෙක්ට්‍රෝන.

බීත

1. වි. බිය උපදවන ; භයානක.
2. භයට පත් ; බියපත් ; බිය වූ ; භීත.