සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 153
අමරගුරු
නා.ප්‍ර. බෘහස්පති දේවතාවා; සුරගුරු.
අමරඟන
[අමර + අඟන]
නා. දිව්‍ය ස්ත්‍රිය; දිව්‍යාංගනාව; සුරඟන; අමරාඞ්ගනාව.
අමරණීය
වි. නොමැරෙන.
අමරතුරු
නා.ප්‍ර. කල්පවෘක්ෂය; සුරතුර; කප්රුක.
අමරදද
නා.ප්‍ර. අනංගයා; අමරධ්වජයා.
අමරසර
නා. දෙවඟන; දිව්‍ය අප්සරාව.
අමර්ෂය
නා. නොඉවසිල්ල; කෝපය; කේන්තිය.
අමරාලය
[අමර + ආලය]
නා.ප්‍ර. දෙවියන්ගේ වාසසස්ථානය; දිව්‍යලෝකය; ස්වර්ගය.
අමල
වි. මල රහිත; නිර්මල; පිරිසිදු.
1. නා.ප්‍ර. දෑවාණ; පළිඟු; ස්ඵටික.
2. නා.ප්‍ර. මිනිරන්.
3. නා.ප්‍ර. නෙල්ලි ගස.
4. (කථා.) නා.ප්‍ර. කළුනික.
අමලින
වි. කිලිටි නොවූ; පිරිසිදු.
අමළිය
1. (කථා.) නා. අධිකකම; බහුලත්වය. ·
2. හදිසිය.
අම්බර
1. නා.ප්‍ර. අහස; ආකාශය.
2. නා.ප්‍ර. ඇඳුම; වස්ත්‍රය.
3. (ජ්‍යෝති.) නා.ප්‍ර. කේන්ද්‍රයක දසවැනි ස්ථානය.
4. නා.ප්‍ර. තල්මසුන්ගේ බඩෙහි හටගැනෙන ඉටි වැනි සුවඳ ද්‍රව්‍යය.
5. නා.ප්‍ර. අමූලික බොරුව.
අම්බරුවා
1. නා. (කමත්.) ගවයා; මීමා.
2. නා. තිත්මුවා; ගෝනා.
අම්බලම
(කථා.) නා. මගීන්ගේ ප්‍රයෝජනය සඳහා මහා මාර්ගය අසල කරවන ලද විශ්‍රාම ශාලාව; ගිමන්හල.
අම්බලම් පාළුවා
(කථා.) නා. අම්බලම් වැනි පාළු ගෙවල යට ලී පරාල ආදිය සිදුරු කොට බෙන සාදාගන්නා කුරුමිණි විශේෂයක්.
අම්බා(ව)
1. නා. මව.
2. නා. ස්ත්‍රිය.
3. නා. අඹුව; භාර්යාව.
4. නා. කරදරය; හිරිහැරය.
5. නා. බොරුව.
6. නා. වෙහෙස මගහරවා ගැනීමට කියන සාමුහික කවිය; රුකුල් කවිය.
අම්බැට්ටයා
1. නා. දැළිරැවුල් කපන්නා; කරනැවෑමියා.
2. නා. (නීච) සහායකයා.
අම්බිකාව
1. නා. මව.
2. නා. ස්ත්‍රිය.
3. නා. අඹුව; භාර්යාව.
අම්බිලිය
1. නා. ඇඹුල් රසය; අම්ලය.
2. නා. ඇඹුල් රස ඇති දෙය.
අම්බු
1. නා.ප්‍ර. දිය; ජලය.
2. (ජ්‍යෝති.) නා.ප්‍ර. කේන්ද්‍රයක සිවුවැනි ස්ථානය; සතරවැන්න.
3. (ජ්‍යෝති.) නා.ප්‍ර. පුවසළ නම් නැකත.
අම්බුජ
වි. ජලයෙහි උපන්; ජලජ.
නා. නෙළුම්මල; පද්මය.
අම්බුද
වි. ජලය දෙන.
1. නා.ප්‍ර. වලාකුළ; මේඝය.
2. නා.ප්‍ර. කලාඳුරු.
අම්බුධිය
1. නා. ජල සම්භාරය; සාගරය.
2. නා. මුහුදු ලුණු.
3. නා. සතර; සිවුවැන්න.
අම්බුනිධිය
1. නා. ජල නිධිය; සාගරය.
2. (ජ්‍යෝති.) නා. සියාවස නම් නැකත.