සංක්ෂිප්ත සිංහල ශබ්දකෝෂය – 1793
සාරුප්ය
වි. යෝග්ය වූ ; සුදුසු වූ ; ගැළපෙන.
සාරොප්
වි. සරු ; සාරවත්.
සාලය
නා. ගෙයක අමුත්තන් පිළිගන්නා කාමරය ; විසිත්ත කාමරය.
සාලයා
නා. කුඩා කරදිය මත්ස්යයෙක්.
සාල්ල
1. නා. පැස ; කුඩය.
2. බාල්දිය ; පනිට්ටුව.
සාලාව
නා. රැස්වීම්, උත්සව ආදිය පැවැත්වීමට ඉඩකඩ ඇතිව තනන ලද විශාල කාමරය ; ශාලාව.
සාලි
1. නා.ප්ර. වී වර්ගයක් ; ඇල් වී.
2. රෙදි වියන්නා ; පෙහෙරා.
සාලු(ළු)ව
1. නා. ඇඟ පිස දැමීමට ගනු ලබන රෙදි කඩ ; තුවාය.
2. සරළුව ; හැන්ද ; කෙණෙස්ස.
සාවක
නා.ප්ර. ශ්රාවක.
සාවඥ
නා.ප්ර. අවඥා සහගත ; නින්දා සහගත ; අපහාසාත්මක.
සාවද්ය
වි. වැරදි සහගත ; වැරදි සහිත ; වරදින් යුතු ; දොස් සහිත.
සාවද්යතාව
(පාරිභා.) නා. වැරදි සහිත බව ; දෝෂ සහිත බව ; වරද සහගත බව.
සාවධාන
වි. අවධාන සහිත ; අවධානයෙන් යුක්ත ; සිත එක් අරමුණක පිහිටි.
සාවරය
(කථා.) නා. 1. ඝන ඉස්ම ; සාරුව.
2. තෙත ගතිය.
සාවශේෂ
වි. ඉතිරිය සහිත ; අවශේෂය සහිත.
සාවාට
වි. ආවාට සහිත ; කුහර සහිත.
නා.ප්ර. දාදු කැටයේ අය විශේෂයක නාමය.
සාවාර
(පාරිභා.) වි. ආවාර සහිත ; බිත්ති හෝ බෙදුම් සහිත.
සාවාලයා
නා. ඉතා තියුණු නැවුණු දත් ද බොහෝ සිහින් කටු ද සහිත දිලිසෙන, සුදු පැහැයෙන් යුක්ත, දිගටි, මුහුදු මත්ස්ය විශේෂයක්.
සාවිකාව
නා. දරුවකු ගේ ප්රසූතිය සඳහා සහාය ව ඒ පිළිබඳ කටයුතු කරන තැනැත්තිය ; වින්නඹුව.
සාවිය
නා. ප්රමාණය හෝ අවකාශය ; ඉඩකඩ කොටස.
සාශය පණුවා
(පාරිභා.) නා. පටි පණුවාගේ ලිංගික අවස්ථාවෙහි වන පණුවා ; ආශයක් සහිත පණුවා.
සාසනය
1. නා. ශාස්තෘවරයකු විසින් දෙසූ ධර්මය.
2. බුද්ධ ශාසනය.
සාසව
වි. ආස්රව සහිත ; සිත කිලිටි කරන.
සාස්
නා.ප්ර. කෑම වර්ග රසවත් කිරීමටත් ඇතැම් කෑම වර්ග සමඟ කෑමටත් පිළියෙල කර ගැනෙන කටගැස්මක් වැනි ද්රව මිශ්රණයක් ; සෝස්.